100th for Honey and Clover

ฮากุมิ  หญิงสาวที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์และความตั้งใจสร้างงานศิลป

“ภาพของยัยนั่นควรแขวนในพิพิธพัณฑ์
ไม่ว่าจะผ่านไป 100 ปี หรือ 300 ปี
ผลงานก็ยังมีชีวิตและเป็นที่จดจำไปตลอดกาล” โมริตะ

“อาจเป็นอย่างนั้น แต่..
เขาจะกลายเป็นคนที่ไม่เหลืออะไรเลย
ผลงานของฮากุ จะมีอยู่กี่ชิ้นที่หลงเหลือชื่อไว้
จะมีกี่ชิ้นที่ทำใหคนมีความสุข?
แต่ก็ไม่อาจหยุดมือได้
และหัวใจเขาอาจไม่ได้หยุดพักไปตลอดชีวิต
แล้วแบบนั้นเรียกว่าความสุขเหรอ” ฮานาโมโตะ

เวลามีเป้าหมายที่อยากให้ไปถึง
พลังการวาดภาพโดยไม่เห็นแก่ตัวก็จะสูญไป….
“วาดสิ่งที่ชอบ” “วาดอย่างเพลิดเพลิน” เป็นคำสวยหรู
…แต่ มันช่างยากเย็นเหลือเกิน…
ฮากุ

.

ทาเคโมโตะ ก็เป็นแค่วัยรุ่นชายสับสนธรรมดาๆ ที่ดันไปหลงรักฮากุ

สมัยผมยังเด็ก ขณะขี่จักรยานสีฟ้าคู่ใจ
ผมคิดว่า “ถ้าขี่ไปโดยไม่หันหลังกลับ จะขี่ไปได้ไกลแค่ไหนกันนะ”
ตอนนี้บางครั้งผมก็คิด ว่าสิ่งที่ผมต้องการพิสูจน์ มันคืออะไรกันแน่

…ไม่ไหว ทำไม สมองถึงว่างเปล่า
ได้ยินเสียงประหลาดในหัวตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
เสียงนี้ คืออะไร
อ๊ะ จริงด้วย มันคือ
เสียงของความว่างเปล่า

แล้วเขาก็ขี่จักรยานออกไปซื้อของโดยไม่หันหลังกลับ

พอลองตะโกนออกมา ในที่สุดก็เข้าใจ
ที่ตัวเองมองไม่เห็นอนาคต
ไม่รู้ว่าควรทำยังไงกับชีวิตตัวเอง
และทำไมถึงให้คำตอบตัวเองไม่ได้
…ทว่า
วันเวลาก็ยังผ่านไป อย่างไม่ปราณี

ฉันออกเดินทางมาทำไมตั้งแต่แรก?
และกำลังจะไปไหน?
ทำไมต้องวิ่งด้วย? ถ้าวิ่งต่อไปจะเจออะไร?
คำถามร้อยแปด ไร้ซึ่งคำตอบ
คืนนั้นทาเคโมโตะนอนไม่หลับ
จึงขี่จักรยานไปตามทางหลวงหมายเลข 6
เพื่อไล่ตามดวงจันทร์ และ GANDHARA(หมายถึงยูโทเปีย คนเขียน) ทั้งคืน

ไม่ว่าใคร ก็อยากไป
โลกที่แสนห่างไกล
ทำยังไงถึงจะไปถึงที่นั่นได้
ช่วยบอกฉันที

ทาเคโมโตะ

“พรุ่งนี้นายควรไปได้แล้วล่ะ
ยังไม่ไดคำตอบไม่ใช่เหรอ
ว่าจะปั่นไปได้ไกลขนาดไหน
ถ้านายมีเวลามานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
ฉันว่านายอย่ามัวอยู่ที่นี่เลย
วิ่งต่อไปจนกว่าจะพอใจเถอะ
เวลาลังเล ก็ลังเล เวลาวิ่งก็วิ่ง
คำตอบจะเป็นยังไงก็ช่าง
เพราะมันไม่มีตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
มันอยู่ที่เรา “ลองทำจนพอใจแล้วรึยัง”
เท่านั้นเอง”   หัวหน้าใหญ่

เป็น บทในเรื่อง Honey & Clover การ์ตูนที่ถ่ายทอด อารมณ์ความรู้สึก และความคิดได้อย่างยอดเยี่ยม
และน่าสนใจ

พอผมอ่านจบ มีคำนึงที่ผมคิดขึ้นมาในใจ  ไปคุยกับโอ๋ คนแนะนำเรื่องนี้
ก็พูดออกมาว่า

“ถ้าได้อ่านเรื่องนี้ตั้งแต่อายุยี่สิบ ก็คงดี คงชอบตัวเองมากกว่านี้”

ใช่ครับ ผมก็รู้สึกอย่างนั้น เพราะเมื่ออ่าน อ่านจบ หรือนึกถึง
จะรู้สึกอบอุ่น สงบ ออกมาจากจิตใจ
ถึงแม้จะเสียดายที่อ่านช้าไปสิบปี แต่ก็ยังได้อ่านแล้ว และก็รักเรื่องนี้แล้ว
ขอบคุณ CHICA UMINO ที่เขียนขึ้นมาครับ
ขอบคุณโอ๋นะ ที่แนะนำให้อ่านการ์ตูนเล่มนี้

ผมยกพื้นที่ใน post ที่ 100 ให้ ขอบคุณครับ

2 thoughts on “100th for Honey and Clover

  1. ผมดูจากภาคที่เป็น Anime เมื่อสองปีก่อน แต่โดยรวมแล้วเนื้อหาเหมือนๆกัน

    ส่วนหนึ่งที่ผมปั่นจักรยานจากบ้านไปเที่ยวสระบุรี ก็เพราะแรงบันดาลใจจากเรื่องนี้ล่ะ
    “คนเราจะไปได้ไกล แค่ไหนโดยที่ไม่หันหลังกลับ”
    มันเป็นสิ่งที่ผมอยากลองค้นหาคำตอบอยู่เสมอ

    ผมว่าวัยรุ่นผู้ชายทุกคนครั้งหนึ่ต้องเคยอยากทำแบบนี้
    แต่อาจจะแสดงออกมาต่างกัน
    เช่นบางคน อยากเป็น นักบินอวกาศ อยากเป็นทหาร หรือแม้กระทั้งอุลตร้าแมน
    แต่เมื่อไหร่กัน ที่เราลืมความรู้สึกเหล่านั้นไป?
    เมื่อไหร่ที่เรารู้ว่า อุลตร้าแมนไม่มีจริง
    เมื่อไหร่ที่เรารู้สึกว่าซานตาครอสไม่ได้ขี่กวางเรนเดียมาทุกคืนวันที่ 24 ธันวา ของปี

    มันคือช่วงเวลาที่เราเริ่มเติบโตเป็นผู้ใหญ่
    เป็นช่วงที่เราเริ่มจะเข้าสู่ความจริงของชีวิต
    การที่ทาเคโมโตะปั่นจักรยานออกไปเพื่อหาคำตอบให้กับตัวเอง
    แต่ท้ายที่สุดก็ต้องกลับมาที่ๆตัวเองเคยอยู่

    มันคือครั้งหนึ่งที่เราได้เอาเวลาช่วงนั้นตามหาความฝันของตัวเอง
    แต่แล้วในที่สุดทุกคนก็ต้องกลับสู่ความเป็นจริง

    สนับสนุนให้ ทุกคนมีโอกาสได้ลองทำตามความฝันดู อย่างน้อยก็ครั้งหนึ่งในชีวิต
    ถึงมันจะไม่สำเร็จ ถึงมันจะล้มเหลว
    แต่มันก็ยังมีค่ามากกว่า ไม่พยายามทำอะไรเลย

    เรื่องนี้ยังมีอีกหลายตอนที่แทรกความหมายดีๆเอาไว้โดยที่ไม่บอกตรงๆ
    แนะนำว่าให้ถอยDVDมาดูโลด เพลงประกอบใหม่ๆมีทุกตอน เพราะๆทั้งนั้น
    หลายครั้งเล่นเอา น้ำตาตกโดยไม่รู้ตัวเลยล่ะ

  2. [1]
    you know paradise is sweet
    it’s a lie, a fantasy we created
    by people and places
    that we would like them to be
    but you know what the truth is?

    คุณรู้มั้ย แดนสวรรค์ที่คุณเห็นน่ะ
    มันเป็นแค่ภาพสวยๆ ที่เราสร้างขึ้น
    ด้วยผู้คนและสถานที่ ที่เราอยากให้เค้าเป็น
    คุณรู้มั้ย ความจริงมันคืออะไร?
    ..

    มาจาก i’ve never been to me
    เพลงฝรั่งเก่าแก่ตั้งแต่ยุคบุปผาชน
    เพลงของคนที่ไม่เหมือนทาเคโมโตะ
    ที่ได้กลับมาพูดว่า

    “ฉันรู้สึกว่า ตัวเองสามารถไปไหนๆ ได้ทุกหนทุกแห่ง
    แต่ที่กลับมา เพราะคิดถึงเธอ”
    ..

    [2]
    อาจเป็นการเข้าใจผิด แต่คิดว่า
    การ์ตูนเรื่องนี้อายุคงไม่ถึงสิบปี
    จะว่าได้อ่านช้าไปสิบปีก็กระไรอยู่ : P
    ..

    [3]
    ถ้าไม่เต็มใจ ก็ไม่ต้องเมนชั่นถึงโอ๋
    รู้สึกเหมือนทำเพราะถูกทวง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s