Unofficial Grandma

ผมมีคุณยายอย่างไม่เป็นทางการอยู่หนึ่งคน ชื่อว่ายายผ่อง

ครั้งแรกนั้นผมไปที่บ้านเพื่อนตอนผมอยู่ ม.3
นับเวลาจนถึงตอนนี้ ก็ร่วม 15 ปียายผ่องเป็นคุณยายอารมณ์ดี ชอบเล่นมุขกับหลานๆ
เป็นคนสอนเพื่อผมในการทำอาหาร

ซึ่งเพื่อนผมคนนี้ทำอาหารเก่งมาก คืออร่อย
หลากหลาย ทำเก่งตั้งแต่รู้จัก แล้วก็ร่ำเรียนมาตลอด
เคยมีคนมาชวนไปเป็นพ่อครัวที่อังกฤษมาแล้ว
เพราะงั้นแล้วถึงแม้ผมไม่เคยกินข้าวฝีมือยายผ่อง
แต่ก็คิดว่าดีกรีไม่ธรรมดา

มาดูอีกมุมนึงบ้าง
บางกรวย คือเขตที่บ้านเพื่อนผมคนนี้อยู่
เป็นเขตชุมชนเก่า เมื่อก่อนคือสวนนนทบุรี
ตอนนี้ยังหลงเหลืออยู่บ้าง เข้าไปตามเส้นทางแคบๆ
แต่เต็มไปด้วยวัดวาอาราม เรียกว่าป้ายบอกทางไปวัดซัก 80%
ความสนิทที่มีต่อเพื่อนบ้านอย่างที่ผมไม่รู้จัก
เดินผ่านบ้านกัน ไปทำบุญที่วัดเดียวกัน
บทสนธนาที่แสดงความสนิทกัน มันไม่ผิวเผินแบบที่ผมเคยเห็น
มีช่วงหนึ่งเลยแหละ ที่พวกเพื่อนไปรวมตัวกันที่บ้านนี้
บางครั้งผมก็ไปทำบุญที่วัดด้วย ในวันพระใหญ่
เพราะผมรู้สึกถึงความอบอุ่นชนิดนึง
และก็เป็นช่วงที่ได้เจอยายผ่องบ่อยๆด้วย

มาวันนึงผมไปบ้านเพื่อนเหมือนเคย

แต่ยายผ่องไม่อยู่บ้าน ผมจึงถามเพื่อน
ผม – ยายผ่องไม่อยู่เหรอ ไปไหนล่ะ
เพื่อน – ใช่ วันนี้แกกลับบ้านไปอยู่กับลูกหลานแก
(เฮ้ย แล้วมึงไม่ใช่หลานแกเหรอ ผมคิดในใจ ยังไม่กล้าเอ่ยออกมา)
ผม – เอ่ออออออออ ยังไงวะ แกไปอยู่กับลูกหลาน ?
เพื่อน – อ้าวววว แกก็มีลูกหลานของแก ก็ต้องกลับไปอยู่บ้างซิ ถามแปลกๆ
(นั่นแหละที่แปลก ก็มึงเป็นหลานแกไม่ใช่เหรอ)
ผม – เอ่อ.. คือ.. เอ่อ ก็ไม่เข้าใจ ตกลง มึงเป็นไรกับยายวะ ไม่ใช่หลานเหรอ
เพื่อน – อ๋ออออ คือพ่อแม่เรา(เพื่อน) รู้จักยายผ่อง แล้วก็สนิทกันมาก
เลยชวนมาอยู่ที่บ้าน บางทีแกก็จะกลับไปหาลูกหลานแกบ้าง
ผมหายสงสัย ที่ไหนกันฟระ ยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก เรื่องอย่างงี้มันมีด้วยเหรอ
ไปสู่ขอมาเป็นยายประจำบ้าน
และนี่ก็เป็นเรื่องหลังจากที่ผมรู้จักเพื่อนคนนี้มาแล้ว 5-6 ปี ไปบ้านมันมากว่าสิบครั้ง
.
.
.
เสียงมโหรีย์ปี่พาทย์ ดังกึกก้องทั่วทั้งศาลา เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่ได้ฟังแบบสด
คนในวงส่วนใหญ่เป็นเด็กมัธยมหัวเกรียน ระนาดเอกกำลังเพลิน เปิงมางลีลาเมามัน
กับเสียงเครื่องดนตรีชิ้นอื่นๆ ทั้ง ฆ้องวง ปี่มอญ กลอง ฉิ่ง สอดประสาน
กลายเป็นทวงทำนองสนุกสนาน ถึงผมจะไม่รู้จักเพลงนี้ แต่ก็พึงพอใจเลย
หลังจากวงปี่พาทย์เงียบเสียง หลวงพี่ขั้นธรรมาศน์ เทศนาถึงเรื่องที่พระเคยคุยกับยายผ่อง
เพราะความคุ้นเคยที่มีให้กัน ผมแปลกใจระคนชื่นมื่นกับบรรยากาศแบบนี้

ยายผ่อง ยายอย่างไม่เป็นทางการของผม เสียแล้ว

แกเสียด้วยวัย 83 ปี ก็ถือว่าอายุยืนพอควร
สำหรับผม ยายผ่องเป็นตัวแทนของสิ่งที่เรียกว่า “วัฒนธรรมอันดีงามของไทย”
ที่ไม่ใช่เครื่องจักรสาน ไม่ใช่ผ้าทอมือ ผ้าไหมมัดหมี่ รำไทย ลิเก ลำตัด
หรือแม้แต่ มารยาทไทยต่างๆ เพราะมันมีตัวตนกว่า มันมีคุณค่ากว่า
ความดีงาม ไม่ใช่เรื่องของรูปแบบ เป็นเรื่องของความเชื่อมโยงกัน
สายสัมพันธ์ที่มีอยู่จริง มันได้สร้างความอบอุ่นชนิดหนึ่งขึ้นมา
และก็เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับที่เรียกว่า “รากเหง้า”
ที่มักขาดไปในสังคมแบบเมืองๆ อย่างน้อยก็ที่ผมนี่แหละ

แม้วันนี้ยายผ่องจากไปแล้ว แต่สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ได้จากไป

เพียงแต่มันอาจเปลี่ยนไป ด้วยความอาลัยอย่างมีความสุข

ขอบคุณที่ได้ให้ความอบรม
ดีใจที่ได้พบ

แด่ ยายผ่องศรี

One thought on “Unofficial Grandma

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s