ความขัดแย้ง

การยึดสนามบินสุวรรณภูมิ แน่นอนว่าเป็นการปิดเส้นทางหลักระหว่างไทย กับโลก
ในอีกแง่หนึ่ง เป็นดึงทุกคนเข้ามามีส่วนร่วมในปัญหา เพื่อแสดงให้ดูว่า ไม่ใช่เสื้อแดง เสื้อเหลือง
แต่ทุกคนต้อง เข้ามาร่วมรับผิดชอบ ร่วมจัดการ ไม่สามารถปล่อยให้เป็นเรื่องของ “พวกนั้นไป” ได้

แล้วจะจัดการอย่างไร ?
กระแสแห่งความต่อต้านจงเกลียดจงชัง รุนแรง ภาพที่ส่งเสริมให้เกลียดกันถูกนำเสนอ เรากำลังชี้เป้า

ชี้เป้าเพื่อสร้างความชอบธรรม ชี้เป้าเพื่อทำลายคนที่เห็นต่าง ภาพสภาพศพโดนแขวน คนเอาเก้าอี้ฟาด
ท่ามกลางการมุงดูของผู้คนใน 6 ตุลา 19 ลอยขึ้นมาอย่างชัดเจน
นั่นคือเส้นทางต้องการหรือ นั่นคือที่เรากำลังพยามเดินไปใช่หรือไม่ ?
เพื่อแลกกับเงินเดือนในกระเป๋าเดือนหน้า ช่องทางการไปเที่ยวต่างประเทศ โบนัสปีนี้ รถคันใหม่
เราแลกให้ยอมเอา เลือดพ่อแม่ ญาติ เพื่อนของเรา ทาบนถนน บนอาคาร เพื่อแลกมาใช่หรือไม่?

6 ตุลา 19

และยังต้องให้คิดอีกว่า จะได้สิ่งเหล่านั้นมาใช่ไหม ถ้าคนเอาเลือดทาลงไปแล้ว
เงินเดือนในอีก 3 เดือนข้างหน้า โบนัสสิ้นปีนี้ โบนัสปีหน้า จะเป็นที่พอใจอย่างเดิมใช่หรือไม่?

ถ้าคำตอบคือไม่
ผมจะเสนอทางคลี่คลาย ที่ยากลำบาก ประสิทธิภาพต่ำ และยังต้องอดทนอดกลั้น
อย่างยิ่งที่จะต้องเปลี่ยน ยอม ฟัง ทัศนคติขัดแย้ง เสียดสี ด่าทอ จากฝ่ายตรงข้าม
นั่นคือ ลองโทรไป ถ้าเขากลับมาบ้าน นั่งคุยกัน ฟังอย่างตั้งใจที่สุดโดยไม่ขัด
เพื่อที่จะเข้าใจให้ได้ว่า อะไรคือความต้องการสูงสุด
ถ้าเป็นประเทศชาติ ช่วยอธิบายเหตุผลว่าจะทำได้อย่างไร แล้วทำไมต้องมาปิดสนามบิน
การฟังนั้น คนจะเชื่อหรืไม่ เห็นด้วยหรือไม่นั่นยังไม่ใช่เวลาที่จะต้องพูดถึง
แต่ฟังเพื่อให้เข้าใจให้ได้ว่า อะไรบ้าง สิ่งใดบ้าง ที่ทำให้เขาเชื่อ ให้เขาคิด ให้เขารู้สึก
และให้เขาเลือกที่จะเดินทางนี้
จากนั้นคุณถึงมาลองใคร่ครวญ กับความเชื่อของคุณ กับวิธีคิดของคุณ กับสิ่งที่คุณอยากได้อยากให้เป็น
แล้วขอร้องให้เขาฟังคุณบ้าง มีความต้องการส่วนไหนตรงกัน พอจะปรับความเชื่อส่วนไหนเข้าหากัน

พอจะมีทางอื่นไหมที่ไม่ต้องทำให้คนเดือดร้อนขนาดนี้ เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ
เพื่อจะร่วมกันทำสิ่งนั้นด้วยกันได้ไหม อะไรที่ต้องที่ร่วมแก้กันได้บ้าง อะไรที่ต่างต้องลดลงได้บ้าง

จากหนึ่งคน เราจะชักชวนให้แต่ละคน มาฟัง มาพูดคุยกัน เราไม่จำเป็นต้องรอให้ ใครมากำหนด
ไม่ว่าจะเป็น แกนนำ นายก ทหาร ตำรวจ เพราะเราทุกคนเป็นผู้รับผิดชอบ มีสามแสนคน ก็พูดคุยสามแสนครั้ง

ผมกล่าวอย่างอาจเอื้อมที่สุดว่า ผมเข้าใจ เข้าใจในพระราชเจตนารมณ์ ที่จะให้พระราชมรดก อันสำคัญยิ่ง
ที่ตกหายไปตลอด 66 ปี ระหว่างทางของประชาธิปไตยไทย ให้ไว้กับคนไทยทุกคน และให้สืบทอดต่อไป
นั่นคือการจัดการความขัดแย้งด้วยตัวของพวกเราทุกคน ไม่ใช่เพื่อไม่ให้มีความขัดแย้งเห็นต่าง แต่เพื่อให้ร่วมทางกันได้ เพื่อสร้างประโยชน์ร่วมกันได้
ประชาธิปไตยไม่ใช่จำนวนคนมากน้อย ไม่ใช่แบ่งฝักฝ่าย ไม่ใช่พื้นที่ของใครคนหนึ่ง หรือกลุ่มหนึ่ง

และการจัดการความขัดแย้งไม่ใช่เหรอที่จะที่ไม่ใช่ภาพใหญ่อย่างประเทศเท่านั้นที่เป็นอยู่
แต่ตั้งแต่ในบ้าน ในครอบครัว ในองกรณ์ ใบบริษัท ในหมู่เพื่อน ทำให้เราทะเลาะกัน ขัดขากัน
แก่งแย่งกัน

ผมจะเริ่มสิ่งนี้ ไม่ว่ามันจะใช้เวลานานเท่าใ
ถ้าใครเห็นด้วยกับผม ช่วยกุณาเผยแพร่ ต่อยอด อภิปราย เอาไปลองต่อไป
ให้กว้างที่สุด เท่าที่จะเป็นได้

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s