ยอมรับกันบ้างสิ

คงจะกังวลว่าจะทำตัวมีประโยชน์ได้รึเปล่า ใช่ไหม….
แต่ในระหว่างที่แกพยามทำตัวเพื่อให้เป็นที่ยอมรับอย่างเอาเป็นเอาตาย    ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ที่กลายเป็นว่าเอาแต่คิดแต่เรื่องของตัวเอง
จนปล่อยให้มุเฮียวต้องต่อสู้เพียงลำพังไม่ใช่เหรอ? ”
เอบิสึ จาก มุเฮียวแอนโรซี่

จากมังงะ  เอบิสึ ไม่ใช่ตัวละครยิ่งใหญ่ในเรื่อง ปรากฎตัวครั้งแรกในฐานะทาสผู้ซื่อสัตย์ของตัวร้ายในเรื่อง
ในตอนนั้นจะเรียกว่า เป็นตัวประกอบบท ที่ตัวร้ายจำเป็นต้องมี Supporter ซักคน

ผมติดใจถ้อยคำนี้มาก อย่างหนึ่งเพราะผู้พูดมาจากจุดตกต่ำขาดวิ่นทางจิตใจสุดขีด
อย่างหนึ่งเพราะเนื้อหานั้น มันเป็นสากลอยู่มาก
อีกหนึ่งคือ ผมเป็นคนหนึ่งที่เฝ้าอยากหาคนยอมรับ หรือต้องบอกว่าอยากให้ทุกคนยอมรับ
หลงอยู่ใน ชื่อเสียง เงินทอง และการยอมรับอย่างแรงกล้า แต่แทบไม่เคยยอมรับตัวเองเลย

ในระหว่างที่พยามทำตัวให้เป็นที่ยอมรับอย่างเอาเป็นเอาตาย  ก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กลายเป็นว่าเอาแต่คิดเรื่องของตัวเอง

ใช่หรือไม่ว่า  การได้รับการยอมรับ  คือเหรียญตราประดับบ่า  คือสร้อยระย้าห้อยคอ
ใช่หรือไม่ว่า   ช่องทางการได้รับการยอมรับของจิตหยาบๆ เป็นเงินทอง ชื่อเสียง ซึ่งมักได้ตามกันมา
ใช่หรือไม่ว่า   ความพยามทำให้คนอื่นยอมรับ กลับทำให้เราเป็นสิ่งที่คนอื่นอยากให้เป็น
อันที่จริง เป็นสิ่งที่เราคิดว่าคนอื่นอยากให้เราเป็นมากกว่า  และนี่แหละคือพันธนาการ คือโซ่ตรวนยิ่งใหญ่ ไม่ให้เราได้รับอิสระ

แต่ไหนเลยที่เราจะกล้าถอดออกล่ะ เมื่อเราเป็นคนอาสาใส่ไว้ อาสาอยู่ในกรงขังที่เรียกว่า เป็นที่ยอมรับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s