ค่ำคืนอันเป็นนิรันดร์

เป็นคำเดียว กับชื่อเพลงที่ผมชอบมาก แต่ที่ยกคำนี้มา อยากพูดถึงอย่างอื่น
คุณคิดยังไงกับกลางคืน  เมื่อคืน ผมสรุปว่า ผมชอบกลางคืนมากว่ากลางวัน
คิดย้อนไป พบว่า เวลาอารมณ์ สงบเยือกเย็นเป็นสุข ส่วนใหญ่เกิดในเวลากลางคืน
(อ้อ งั้นเราชอบเพราะว่าเรามีความทรงจำที่ดีเกี่ยวกับมันล่ะสิ)
แต่ยังไม่หมด ผมว่ากลางคืน มีคุณสมบัติใกล้ความเป็น นิรันดรอยู่ประการสำคัญคือ
คุณไม่อาจรับรู้ถึงเวลาได้ ด้วยบรรยากาศ จึงไม่มีกดเกณฑ์ ที่กลางวันมีตารางเวลาแน่นเอี๊ยด
ต้องเข้างานกี่โมง กินข้าวเช้า ล้างหน้าแปรงฟัน ข้าวเที่ยง เย็น เลิกงาน พอถึงกลางคืน
หิวก็ไปกิน เหนื่อยก็นอน หรือหาอะไรทำราวกับมันไม่มีวันสิ้นสุด จะรู้ก็จนกว่าโลกกลางวันมาเคาะเรียก
ด้วยแสงยาวเช้า หรือนาฬิกาที่บอกว่า ตี 4 แล้ว ยังไม่ได้นอนเลย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s