เสียงเรียกจากหนังสือ

วันนี้เป็นวันพิเศษครับ เดิมทีวางแผนกับวันนี้ไว้ค่อนข้างแน่น เมื่อยิ่งใกล้
เรื่องที่นัดไว้กลับค่อยยกเลิกไป

ด้วยวันนี้ น้องที่ร้านโทรมาลางานตอนเช้าเพราะว่า อาหารเป็นพิษกระทันหัน
ผมก็เลยต้องเฝ้าร้าน แบบไม่เตรียมตัวเตรียมใจ และยกเลิก จตุจักรเพื่อซื้อของ

หลังจากดูการ์ตูน วันอาทิตย์จบ ผมเลือกกิจกรรมถัดไป(ระหว่างเฝ้าร้าน) คือการอ่านหนังสือ
ที่อ่านมาเป็นเดือน ไม่ใช่เพราะหนาหรอกครับ แต่ก็เล่นอ่านสองหน้าง่วง สามหน้าหลับ
อาจเนื่องด้วยหนังสือ ไม่ค่อยเด่นด้าน วรรณศิลป์ เรื่องก็ค่อนข้างไกลตัว ไกลขนาดไหนเหรอครับ
“จักรวาลในหนึ่งอะตอม” ไกลดีไหม
หลายที แต่ละหน้าแต่ละบรรทัดผ่านไปแบบล่องลอย จำอะไรไม่ได้
จนถามกับตัวเองว่า “อ่านไปทำไมวะ” แต่ก่อนที่จะตัดใจเลิกอ่าน
ผมก็นึกอะไรออกบางอย่าง บางอย่างที่เคยเกิดขึ้น บางอย่างที่ไม่ได้เกิดมานาน
บางอย่างที่ทำให้วันนี้ พิเศษ …… สำหรับผมนะ

ผมนึกได้ว่าตัวผมเนี่ยหลายทีเป็นคนทู่ซี้ ฝืนทำไป หนังสือบางเล่มสนุกอ่านแบบไม่วาง แป๊บเดียวจบ
บางเล่มนานเท่านาน อ่านกันครึ่งปี เลิกอ่านไปก็เยอะแยะ
แต่บางเล่มที่ทู่ซี้ อ่านจากจุดที่ไม่รู้เรื่อง ร้อยหน้าไปแล้ว กลับทำให้เราเข้าใจ และรับรู้ “ข้อความ” จากหนังสือ
จนบางเล่ม ผมยังจำและสำนึกในคุณค่าที่ได้อ่านอยู่เสมอๆ
เช่น หนีไปจากเสรีภาพ Escape from freedom
กลับมาที่วันนี้ หนังสือไม่ทำให้ผมเข้าใจเรื่อง ทฤษฎีสัมพัทธภาพ หรือ ควอนตัมฟิสิกส์ มากขึ้นเลย
แต่อารมณ์ของวันวาน ที่ลดทอนการรับรู้ด้วยทีวี อินเตอร์เน็ต หรือสื่อแดกด่วนอื่นๆ
หันเข้าหาหนังสือพูดได้กลับทำให้จิตใจสับสน เงียบสงบลง ลดความกระวนกระวายร้อนรนที่สั่งสมมาหลายเพลา

ที่ผมอยากบอกก็คือ ความสุขที่ตามหากลับตามเจอโดยไม่ได้ตั้งใจ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s