ไม่มีอะไรจะเขียน

ไม่มีอะไรจะเขียน แต่อยากจะบ่นอะไรออกมาซักหน่อย
ไม่แม้แต่จะบอกว่า อารมณ์ว่างเปล่าจนไม่อาจเอ่ยถ้อยคำ
หรือ สับสนมากล้นด้วยถ้อยคำ จนจับอะไรไม่ได้
โรคร้ายไม่เคยรีรอที่จะซ้ำเติมผู้อ่อนแอ ป่วยไข้
เรื่องร้าย มักไม่เคยหยุดพักให้เราหายใจ ในยามร่วงหล่น
คำถามคือเราจะผ่านไปอย่างไร ผ่านไปอย่างไร…

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s