Posts Tagged ‘ วัฒนธรรม ’
The Sound of Silence – Simon & Garfunkel Hello darkness, my old friend I’ve come to talk with you again Because a vision softly creeping Left its seeds while I was sleeping And the vision that was planted in my brain Still remains Within the sound of silence In restless dreams I walked alone Narrow [ READ MORE ]
หายไปหลายวัน ความจริงมีเรื่องวนเวียนอยู่ในหัวเยอะ แต่แงะไม่ออก จับต้นชนปลายไม่ถูก ร้อยเรียงเรื่องราวไม่ได้ ไม่เพียงพอต่อการมาเขียน แต่วันนี้ อดรนทนไม่ไหวแล้ว เนื่องจากสัปดาห์ก่อน ผมอ่าน D+C หรือ Design + Culture ของคุณ ประชา สุวีรานนท์ ที่ดองได้ที่ ประมาณ 1 ปีถึงได้เริ่มอ่าน ต้องขอคารวะเลย ทำให้คนติ้นเขิน ด้าน Design ของผม มองเห็นอะไรมากขึ้น (แต่ยังคงตื้นเขินเหมือนเิดิม) ถึงแม้จะเน้นไปที่งาน graphic design แต่ก็ สร้างแรงบันดาลใจเป็นอย่างยิ่ง IDENTITY STYLE ICON ล้วนเป็นคำสำคัญ ที่บ่งบอกตัวตนและแสดงออกถึงวัฒนธรรม หรือใช้แสดงเนื้อหา INFORMATION OBJECT 5 หัวข้อนี้ คือหมวดหมู่ของบทความที่เอามาจัดลงหนังสือไว้ ICON หรือ สัญลักษณ์ มีหัวข้อหนึ่ง คือ Earthrise เชื่อว่า ใครหลายคน หรือทุกคนเคยเห็นรูปนี้ หรือ [ READ MORE ]
แพร่งภูธร สถานที่ที่กาลเวลาเหมือนหยุดนิ่ง แม้ไม่ใช่ครั้งแรกที่มา แต่ก็แทบไม่มีความทรงจำของครั้งก่อนหลงเหลือเลย วันนี้ร้านรวงเงียบเชียบ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีสถานที่ท่องเที่ยวปิดในบ่ายวันอาทิตย์ แต่ถ้าย้อนนึกให้ดี แพร่งภูธรเป็นเพียงย่านร้านค้าดั้งเดิม ไม่ได้อยากเป็นแหล่งท่องเที่ยวตามแบบฉบับทางการ แต่ก็เพราะสิ่งนี้ ทำให้มันเป็นเสน่ห์ ในนี้ ไม่มีสตาร์บัก ไม่มีแมกคาเฟ่ ไม่มีแม้แต่เพื่อบ้านที่ดีอย่างเจ็ดสิบเอ็ด แต่เมื่อมองผ่านไปในบ้าน ก็เจอ LCD จอใหญ่ทุกบ้าน สยามแสควร์ ที่ที่เวลาเคลื่อนตัวเร็ว ผู้คนขวักไขว่ แต่งตัวหลากหลายสไตล์ มีให้เลือกมองเลือกดูมากมาย ท่ามกลางสิ่งเรานั้น ผมต้องหยุดยืน เพื่อเสพการแสดงดนตรีไทยข้างถนน ชายคนหนึ่งกำลังโซโล ซอด้วง ด้วยท่าทางไม่งามนัก(ท่ายืน ปกติ ซอต้องนั่งเล่น) ในชุดสุดแสนธรรมดา ราวกับเครื่องแบบ เสียงซอดังหวาน ละมุน พริ้วไหว ต่อเนื่อง สร้างความไหลลื่น ราวกับได้สัมผัสธารน้ำไหล เป็นความดึงดูดใจอย่างประหลาด ต้องแต่เกิดมา นี่เป็นครั้งแรก ที่ผมเข้าใจความไพเราะของเครื่องดนตรีชนิดนี้[ READ MORE ]
เพราะว่า แต่งรูปเป็น ถ่ายรูปเป็น แล้วไงล่ะ หนังได้รับรางวัล แล้วไงเหรอ อยากดังไปทำไมวะ ต่อคำถามเหล่านี้ ผมรู้นะว่ามันไม่ใช่ไม่มีคำตอบ เพียงแต่มันคับแคบ ตีบตัน วนอยู่กับการรับใช้อัตตาแบบดิบๆ [ READ MORE ]
ผมมีคุณยายอย่างไม่เป็นทางการอยู่หนึ่งคน ชื่อว่ายายผ่อง ครั้งแรกนั้นผมไปที่บ้านเพื่อนตอนผมอยู่ ม.3 นับเวลาจนถึงตอนนี้ ก็ร่วม 15 ปียายผ่องเป็นคุณยายอารมณ์ดี ชอบเล่นมุขกับหลานๆ เป็นคนสอนเพื่อผมในการทำอาหาร ซึ่งเพื่อนผมคนนี้ทำอาหารเก่งมาก คืออร่อย หลากหลาย ทำเก่งตั้งแต่รู้จัก แล้วก็ร่ำเรียนมาตลอด เคยมีคนมาชวนไปเป็นพ่อครัวที่อังกฤษมาแล้ว เพราะงั้นแล้วถึงแม้ผมไม่เคยกินข้าวฝีมือยายผ่อง แต่ก็คิดว่าดีกรีไม่ธรรมดา มาดูอีกมุมนึงบ้าง บางกรวย คือเขตที่บ้านเพื่อนผมคนนี้อยู่ เป็นเขตชุมชนเก่า เมื่อก่อนคือสวนนนทบุรี ตอนนี้ยังหลงเหลืออยู่บ้าง เข้าไปตามเส้นทางแคบๆ แต่เต็มไปด้วยวัดวาอาราม เรียกว่าป้ายบอกทางไปวัดซัก 80% ความสนิทที่มีต่อเพื่อนบ้านอย่างที่ผมไม่รู้จัก เดินผ่านบ้านกัน ไปทำบุญที่วัดเดียวกัน บทสนธนาที่แสดงความสนิทกัน มันไม่ผิวเผินแบบที่ผมเคยเห็น มีช่วงหนึ่งเลยแหละ ที่พวกเพื่อนไปรวมตัวกันที่บ้านนี้ บางครั้งผมก็ไปทำบุญที่วัดด้วย ในวันพระใหญ่ เพราะผมรู้สึกถึงความอบอุ่นชนิดนึง และก็เป็นช่วงที่ได้เจอยายผ่องบ่อยๆด้วย มาวันนึงผมไปบ้านเพื่อนเหมือนเคย แต่ยายผ่องไม่อยู่บ้าน ผมจึงถามเพื่อน ผม – ยายผ่องไม่อยู่เหรอ ไปไหนล่ะ เพื่อน – ใช่ วันนี้แกกลับบ้านไปอยู่กับลูกหลานแก (เฮ้ย แล้วมึงไม่ใช่หลานแกเหรอ ผมคิดในใจ ยังไม่กล้าเอ่ยออกมา) ผม [ READ MORE ]
Get every new post delivered to your Inbox.
