Posts Tagged ‘ บท ’
ฮากุมิ หญิงสาวที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์และความตั้งใจสร้างงานศิลป “ภาพของยัยนั่นควรแขวนในพิพิธพัณฑ์ ไม่ว่าจะผ่านไป 100 ปี หรือ 300 ปี ผลงานก็ยังมีชีวิตและเป็นที่จดจำไปตลอดกาล” โมริตะ “อาจเป็นอย่างนั้น แต่.. เขาจะกลายเป็นคนที่ไม่เหลืออะไรเลย ผลงานของฮากุ จะมีอยู่กี่ชิ้นที่หลงเหลือชื่อไว้ จะมีกี่ชิ้นที่ทำใหคนมีความสุข? แต่ก็ไม่อาจหยุดมือได้ และหัวใจเขาอาจไม่ได้หยุดพักไปตลอดชีวิต แล้วแบบนั้นเรียกว่าความสุขเหรอ” ฮานาโมโตะ เวลามีเป้าหมายที่อยากให้ไปถึง พลังการวาดภาพโดยไม่เห็นแก่ตัวก็จะสูญไป…. “วาดสิ่งที่ชอบ” “วาดอย่างเพลิดเพลิน” เป็นคำสวยหรู …แต่ มันช่างยากเย็นเหลือเกิน… ฮากุ . ทาเคโมโตะ ก็เป็นแค่วัยรุ่นชายสับสนธรรมดาๆ ที่ดันไปหลงรักฮากุ สมัยผมยังเด็ก ขณะขี่จักรยานสีฟ้าคู่ใจ ผมคิดว่า “ถ้าขี่ไปโดยไม่หันหลังกลับ จะขี่ไปได้ไกลแค่ไหนกันนะ” ตอนนี้บางครั้งผมก็คิด ว่าสิ่งที่ผมต้องการพิสูจน์ มันคืออะไรกันแน่ …ไม่ไหว ทำไม สมองถึงว่างเปล่า ได้ยินเสียงประหลาดในหัวตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เสียงนี้ คืออะไร อ๊ะ จริงด้วย มันคือ เสียงของความว่างเปล่า แล้วเขาก็ขี่จักรยานออกไปซื้อของโดยไม่หันหลังกลับ พอลองตะโกนออกมา ในที่สุดก็เข้าใจ ที่ตัวเองมองไม่เห็นอนาคต [ READ MORE ]
We are told to remember the idea, not the man, because a man can fail. He can be caught, he can be killed and forgotten, เราถูกสอนให้จดจำแนวคิด ไม่ใช่คน เพราะคนล้มเหลวได้ คนถูกจับได้ คนถูกฆ่าและถูกลืมได้ but 400 years later, an idea can still change the world. I’ve witnessed first hand the power of ideas, I’ve seen people kill in the [ READ MORE ]
Udom vs Yutlert ถ้านิยาม Black Comedy คือการเอาความจริง หรือ Dark side ของมนุษย์ มาสร้างความตลก ก็จะเป็นตลกปวดแสบปวดร้อน หัวเราะร่า เจ็บแปลบๆ สองคนนี้ อุดม แต้ฯ และ ยุทธิเลิศ ก็คงเป็นเจ้าพ่อเชียวแหละ ผมพึ่งได้ดู อีติ๋มตายแน่ แม้จะไม่เป็นหนังดี และออกจะทำร้ายคนดูให้ปวดแสบปวดร้อนอยู่ซักหน่อย แต่มานั่งคิดอีกที ไอ้ความปวดแสบปวดร้อนนี่เองที่จับใจผม จนกลับมาคิดแล้วคิดอีก จนกลายเป็นหนังที่ชอบ แต่ไม่ขอดูอีก(บางทีผมยังยอมรับความจริงไม่ได้) ===== Spoil Alert กรุณาอย่าอ่านเลยถ้าคุณตั้งใจจะดูหนังเรื่องนี้แต่ยังไม่ได้ดู ===== ไอ้ตึ้ง Looser ตัวจริงที่ปิดบังตัวเองภายใต้ คำหยาบคาย ปากร้าย มีนิสัยแปลกชอบไปบอกเลิกคนแปลกหน้า เพราะไม่ต้องการเจอความเจ็บปวด จึงเลิกที่จะโดดเดี่ยว Black Romantic กับความรักที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานอันอ่อนแอ อ่อนแอต่อโลกแห่งการเปลี่ยนแปลงที่พร้อมจะทิ้งเหล่า looser ที่ตกขบวนรถไฟสาย การแข่งขัน ชายขอบของการแข่งขัน ของ ชายขี้แพ้ทำงานชกโชว์ตามบาร์ไปวันๆ ของสาวนักท่องเที่ยวญี่ปุ่นที่พร้อมจะเปลี่ยนไปตามชายที่ตัวเองสนใจ ของแม้วชายขอบพูดภาษาไทยก็ยังไม่ชัด [ READ MORE ]
“คงจะกังวลว่าจะทำตัวมีประโยชน์ได้รึเปล่า ใช่ไหม…. แต่ในระหว่างที่แกพยามทำตัวเพื่อให้เป็นที่ยอมรับอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่กลายเป็นว่าเอาแต่คิดแต่เรื่องของตัวเอง จนปล่อยให้มุเฮียวต้องต่อสู้เพียงลำพังไม่ใช่เหรอ? “ เอบิสึ จาก มุเฮียวแอนโรซี่ จากมังงะ เอบิสึ ไม่ใช่ตัวละครยิ่งใหญ่ในเรื่อง ปรากฎตัวครั้งแรกในฐานะทาสผู้ซื่อสัตย์ของตัวร้ายในเรื่อง ในตอนนั้นจะเรียกว่า เป็นตัวประกอบบท ที่ตัวร้ายจำเป็นต้องมี Supporter ซักคน ผมติดใจถ้อยคำนี้มาก อย่างหนึ่งเพราะผู้พูดมาจากจุดตกต่ำขาดวิ่นทางจิตใจสุดขีด อย่างหนึ่งเพราะเนื้อหานั้น มันเป็นสากลอยู่มาก อีกหนึ่งคือ ผมเป็นคนหนึ่งที่เฝ้าอยากหาคนยอมรับ หรือต้องบอกว่าอยากให้ทุกคนยอมรับ หลงอยู่ใน ชื่อเสียง เงินทอง และการยอมรับอย่างแรงกล้า แต่แทบไม่เคยยอมรับตัวเองเลย ในระหว่างที่พยามทำตัวให้เป็นที่ยอมรับอย่างเอาเป็นเอาตาย ก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กลายเป็นว่าเอาแต่คิดเรื่องของตัวเอง ใช่หรือไม่ว่า การได้รับการยอมรับ คือเหรียญตราประดับบ่า คือสร้อยระย้าห้อยคอ ใช่หรือไม่ว่า ช่องทางการได้รับการยอมรับของจิตหยาบๆ เป็นเงินทอง ชื่อเสียง ซึ่งมักได้ตามกันมา ใช่หรือไม่ว่า ความพยามทำให้คนอื่นยอมรับ กลับทำให้เราเป็นสิ่งที่คนอื่นอยากให้เป็น อันที่จริง เป็นสิ่งที่เราคิดว่าคนอื่นอยากให้เราเป็นมากกว่า และนี่แหละคือพันธนาการ คือโซ่ตรวนยิ่งใหญ่ ไม่ให้เราได้รับอิสระ แต่ไหนเลยที่เราจะกล้าถอดออกล่ะ เมื่อเราเป็นคนอาสาใส่ไว้ อาสาอยู่ในกรงขังที่เรียกว่า เป็นที่ยอมรับ[ READ MORE ]
Get every new post delivered to your Inbox.
