Posts Tagged ‘ ตลก ’

เรื่องตลกตกยุค

ผมเป็นเด็กแห่งศตวรรตที่ 20 ในศตวรรตที่ 21 มีอะไรหลายอย่างเปลี่ยนไป จึงอยากบันทึกเรื่องตลกแห่งยุคก่อนปี 2000 ไว้ ที่ว่าตกยุค เพราะเกี่ยวพันกับเครื่องมือที่สำคัญในตอนนั้น แต่ตอนนี้เลิกใช้กันไปแล้ว หรือไม่ก็ ลดบทบาทไปอย่างยิ่ง Telephone โทรศัพท์บ้าน(พื้นฐาน) ไม่ได้มีไว้สำหรับฝากสัญญาณ internet อย่างที่เวลานี้เป็นนะครับ แต่เป็นช่องทางสื่อสารสำคัญเวลาที่จะคุยกับใครที่บ้าน แน่นอนมันเป็นของบ้านไม่ใช่ของส่วนตัว เพราะฉะนั้นมันจะอยู่กลางบ้านเป็นส่วนใหญ่ ยิ่งในช่วงยังเด็ก ยิ่งไม่มีโอกาศ ได้มีในห้องนอนอย่างแน่นอน หากอยากจะติดต่อเพื่อนที่บ้านเหตุการณ์ก็จะเป็นว่า โทรไปที่บ้านคนรับอาจเป็นแม่ ถามว่า “ตุ๋ย(นามสมมุติ)อยู่ไหมครับ” ปลายทางก็จะถามกลับมาว่า “ตุ๋ยไหนละคนพ่อหรือลูก” ชื่อเพื่อนนี่แหละครับตัวปัญหา เพราะไอ้พวกเพื่อนผมมันนิยมเรียกชื่อพ่อแทนชื่อเจ้าตัวกันจนเคย ถึงขั้นบางทีลืมชื่อเล่นจริงๆของมันไป ก็เลย…. “คนลูกน่ะครับ” ที่มากกว่านั้นคือ มันเรียกกันด้วยชื่อต้นนามสกุล แล้วพี่น้อง 4 คน โดนเรียกเหมือนกันทุกรุ่นว่า “เหลือง(นามสมมุติ)” โทรไปก็ไม่รู้ว่าใครเป็นใครล่ะครับงานนี้ Pager (มาจากเรื่องของ อุดม แต้พานิช) Pager คงไม่มีเหลือแล้วมั้งครับ แต่ก็เป็นบริการนิยมกันอยู่ช่วงนึงโดยเริ่มต้นจาก รู้เบอร์ของฝั่งตรงข้าม แล้วโทรเข้าศูนย์ ให้ Operator เป็นคนพิมพ์ข้อความให้ [ READ MORE ]

บุคคลที่ไม่พึงปรารถนา!

ผมตกหลุมอากาศทางอารมณ์ ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมจิตตก  เข้ามุมอับทางอารมณ์ หันไปทางไหน บรรยากาศก็ช่างมืดมัว ราวกับว่า อาการนี้ครั้งแรก มันเกิดขึ้นมาผสมกับความอยากเท่ แบบนัวร์ เพราะในหนัง พระเอกอารมณ์เศร้า แบบบาดลึกมันเท่ห์นี่ แต่ตอนนี้มันไม่เท่ห์แล้ว มันอ่อนแอ ผมมักใช้เวลาเช่นนี้แสวงหาทางออก อย่างเชื่องช้า และสิ้นเปลืองชีวิต ราวกับคลานไปก็ไม่ปาน คนนี้ผมเลือกที่จะประเทืองอารมณ์ด้วยการตามหา หัวข้อ ข้อความ สร้างสรรค์อารมณ์  แล้วก็พบ บุคคลที่ไม่พึงปรารถนา! “ในห้วงยามนั้น มันคือโอสถอันวิเศษยิ่งกว่ายาอายุวัฒนะใด ๆ ที่ช่วยสมานบาดแผลในใจที่ขาดวิ่นของเขาให้ทุเลาลง” ราวกับหินหล่นทับ  จิตใจอันขาดวิ่น  อันเกิดจาก “…ความผิดร้ายแรงของข้าพเจ้าคือการเป็นคนหัวแข็ง ไม่ยอมทำตามคนอื่นที่ข้าพ เจ้าไม่เห็นด้วย…” ด้วย  ภาพยนต์ และถ้อยคำที่เขาสื่อจาก ประสบการณ์ชีวิตอันขมขื่น ยากไร้ กลั่นมาเป็น ความเชื่อสุดหัวใจว่า “…ข้าพเจ้าไม่ใช่คอมมิวนิสต์ หากเป็นปุถุชนคนหนึ่งที่รู้ว่า คนเราควรจะปฏิบัติต่อคนด้วยกันอย่างไร คอมมิวนิสต์ไม่ได้แตกต่างไปจากคนอื่น เมื่อเขาแขนขาด เขาก็เจ็บปวดเหมือน ๆ กับเรา และตายเหมือน ๆ กับที่เราตาย และแม่ที่เป็นคอมมิวนิสต์ก็เหมือนกับแม่ทั้งหลาย เธอร้องไห้เมื่อได้ข่าวว่าลูกชายของเธอจะไม่กลับบ้านเหมือน ๆ [ READ MORE ]

กินเต่าเพื่อ Vitamin A

วันนี้ผมนั่งดูรายการทีวี เล่นมุขอย่างฮา ทำเอาแฟนผม เอาหัวโขกผนังตู้ด้วยความขำ โดยมีอยู่ว่า ครู : อาหารใดกินแล้วได้ Vitamin A สูงที่สุด นักเรียน : กระเพาเต่าราดข้าวครับ ครู : อ้าว  ทำไมไม่เป็นผักบุ้งล่ะ นักเรียน :ครูครับ เต่ากินไรเป็นอาหาร ครู :ผักบุ้ง นักเรียน : ก็นั่นไงครับ ถ้าเรากินเต่า ที่กินผักบุ้งมาทั้งชีวิตเป็นอาหาร ก็เท่ากับเรากิน Vitamin A มากกว่า ผักบุ้งอย่างแน่นอนน พอจะขำไหมครับ แต่ใน บริบทในทีวี ผมว่ามันขำมากเลยล่ะครับ ขำจนผมเอามาพูดซ้ำ แต่ ผมว่ามันก็น่าคิดนะครับ น่าคิดว่า อะไรทำให้มันไม่จริง ทั้งๆที่ คำอธิบายมี Logic(หลักเหตุผล) อยู่พอควรเลย ลองคิดดูสิครับว่าหากบริบท หรือสถานการณ์ด้านบนเปลี่ยนไป คนพูดไม่ใช่ นักเรียน ในห้องเรียน ไม่ใช่ในรายการตลกเบาสมอง แต่เป็นหนังสือพิมพ์ หรือข่าว และคนพูดเป็น [ READ MORE ]

เลวร้ายที่สุด

คุณเคยเจอเหตุการณ์นี้ไหม นี่เป็นครั้งแรกของผมเลย หลังจากลองกางเกงในห้องลอง แม้จะใส่ได้ แต่มัน… ออกจะคับไปซักสักนิด สำหรับ ชีวิตประจำวันแบบผม จึงเดินออกมาพูดกับพนักงานขายว่า “ช่วยหาตัวใหญ่กว่านั้ให้หน่อยครับ” โอ๊ว เธอตอบด้วยเสียงอันดัง พอที่จะได้ยินทั่วร้านว่า “นี่ใหญ่ที่สุดในร้านแล้วค่ะ” เฮ้ย  นี่ กรูขอมากเกินไปเหรอ ขออีกนิดก็ไม่ได้เหรอ เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา พึ่งเข้าใจความรู้สึกแบบนี้ ทั้งที่ไม่เคยเข้าใจ ไม่เคยจินตนาการออก มันจะเกิดอะไรขึ้น ผมเริ่มรู้สึกว่าชีวิตต่อแต่นี้ช่างยุ่งยาก เราจะเจอเหตุการณ์นี้อีกเท่าไรกัน ก่อนหน้า ผมผิดหวังกับระบบการซักกางเกงในตู้เสื้อผ้าของตนว่า มันหดลง ไมกางเกงที่เมื่อก่อนเคยใส่ได้ มันใส่ไม่ได้แล้ว มันหด   ผมช่างกล้าหลอกตัวเอง ผมยังหลงซื้อกางเกงเบอร์เก่า มาอีก 2-3 ตัวแล้วพบว่า มันใส่ไม่สบายเลยยยย จนันนึงมาตัดสินใจลอง กางเกงเบอร์ใหญ่ขึ้น  “อ้าวว ใส่สบายขึ้นเป็นกอง” แต่ถึงกระนั้น การที่ผมเรียกร้อง ไซส์ 34 เนี่ยมันมากเกินไปเหรอ ผมยังหลอกตัวเองและเอ่ยปากถามพนักงานว่า “เป็นเพราะ ทรงกางเกงหรือป่าวจึงทำให้บานรู้สึกบานๆ เวลาใส่” “ไม่หรอกค่ะ ตัวนี้ขาเดฟ” ด้วยเสียงอันดังเช่นเดิม ผมวางกางเกงตัวนั้น และเดินออกมาโดยพลัน แม้ผมจะไม่เข้าใจหลอกว่า [ READ MORE ]

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.