Posts Tagged ‘ คำสอน ’

ว่าด้วยอุปาทานและสมาทาน

หลังจากคิดเรื่องที่จะเขียนมาหลายวัน วันนี้ขออนุญาตขึ้นธรรมาสน์ เทศน์ซัก 1 กัณฑ์ คงเคยได้ยินคำสอนไม่ให้ยึดติด หรืออาจเจอคำว่า ไม่ให้ยึดมั่นถือมั่นมาบ้างแล้ว แต่แล้ว ก้บอกให้ถือศีล 5 ยึดข้อธรรม ภิกษุเองยังต้องถือศีล 227 ข้อ ข้อธรรมที่ต้องคิดใคร่ครวญ รวมถึงปฏิบัติ รวมๆ อีกเป็นร้อยๆ จากพระไตรปิฎก 84000 พระธรรมขันธ์ ครั้งแรกที่ผมคิดเรื่องนี้ก็เรียกว่าสับสนกันไปเลย วันนี้ผมจะมาแยกแยะ ขัดเกลาให้เข้าใจกัน อุปาทาน ภาษาคนผมใช้คำว่า ยึดติดยึดมั่น ซึ่งเป็นเรื่องต้องพยามละ คือไม่ให้ยึดติด จะใช้กับ ขันธ์ 5 โลกธรรม 8 หรือ อนุสัย 7 สังโยชน์ 10 ในขั้นที่ลึกขึ้น ขันธ์ 5 คือ รูปกาย ความรู้สึก ความจำ ความคิด การรับรู้ โลกธรรม 8 ก็ ลาภ ยศ สรรเสริญ [ READ MORE ]

Real hearing

ผมเคยเชื่อว่าผมเป็นคนนักฟังที่ดี อย่างน้อยก็เป็นอยู่ช่วงนึง แต่หลายต่อหลายปีที่มองย้อนกลับไป มันแทบจะสูญหายไป แม้จะรู้สึกตำหนิตัวเองที่ไม่เป็นเช่นเดิม แต่ก็จับต้นชนปลายไม่ถูกแล้วว่า ไอ้นักฟังที่ดีเนี่ย มันเป็นไง ? คำอธิบายนั้นแสนเรียบง่ายนั่นคือ ตั้งใจฟัง ใส่ใจที่จะฟัง แต่ความเรียบง่ายที่มันไม่ค่อยจะเกิดขึ้นกับตัวผม รวมถึงคนส่วนใหญ่ที่ผมรู้จักนั้น เพราะโดยส่วนใหญ่เมื่อเราเริ่มได้ยิน เราก็เริ่มมีเสียงในใจ เริ่มหาคำพูดตอบโต้ เริ่มอยากฟังเฉพาะสิ่งอยากฟัง อยากฟังเฉพาะสิ่งที่สนใจ ไม่อยากฟังสิ่งที่ไม่สนใจ ไม่อยากฟังสิ่งที่ไม่เข้ากับความคิดตัวเอง และไอ้เสียงในใจเหล่านี้แหล ะ ที่คอยกั้นให้เราแค่ได้ยิน แต่ไม่ได้ฟัง สัมผัสเสียง แต่ไม่ได้รับรู้ ถึงรับรู้ก็ไม่อาจเข้าใจ หรืออาจจะรับรู้เฉพาะส่วนที่ต้องการ เข้าใจไปตามที่อยากจะเข้าใจ แต่ไม่อาจรับรู้เรื่องราว คำพูด อย่างที่ผู้พูดอยากจะให้ความหมายได้ นั่นคือ ไม่ได้เอาใจมาตั้งไว้สำหรับ ฟัง ไม่ได้เอาใจมาใส่ไว้สำหรับฟังเพื่อให้เข้าใจอย่างแท้จริง รับรู้อย่างที่เป็น ไม่ใช่อย่างที่อยากให้เป็น เข้าใจอย่างที่เป็น ไม่ใช่อย่างที่อยากให้เป็น[ READ MORE ]

ถอดหมวก

“ขอคำชี้แจงที่อาจารย์ถอดหมวก หมายความว่า อาจารย์ถอดสิ่งที่เคยแบกโลกไว้เข้าสู่พุทธธรรมหรือเปล่า” ผู้เข้าฟังปาฐกถาเสม พริ้งพวงแก้วครั้งที่ 14 ถามอาจารย์เสกสรรค์ ที่มา ปาฐกถาในหัวข้อ พุทธธรรมในยุคโลกาภิวัฒน์ ซึ่งผมนำมาจากหนังสือ ผ่านพ้นจึงค้นพบ ของ เสกสรรค์ ประเสริฐกุล จะว่าไปในหัวข้อนี้ คงมีคนน้อยคนที่จะเข้าใจ เพราะเป็นคำถามที่อ้างถึงหนังสือ เล่มก่อนหน้าที่ออกเมื่อปีก่อน ชื่อว่า วันที่ถอดหมวก และถ้าจะให้เข้าใจบทความเรื่องนั้น อย่างลึกซึ้ง ยังต้องเข้าใจความเป็น เสกสรรค์ ในช่วงก่อนหน้าที่ แต่ไม่ใช่ในบทบาทนักเคลื่อนไหว หรือ คนเดือนตุลาฯ ที่ อาจารย์ไม่เคยใส่ใจ จนถึงไม่อยากให้โซ่ตรวนนี้มาร้อยรัด อาจหมายถึงในบทบาทของ นักเดินทางผู้ว้าเหว่ นักปฏิวัติผู้พ่ายแพ้ ผู้ชายที่กำลังจะสูญพันธุ์ หรือ สัตว์เถื่อน ทั้งหมดล้วนเป็น ความโรแมนติกอันแสนเจ็บปวด ที่จะเจอได้ในงานเขียนที่เล่าเรื่องการเดินทาง ออกป่า อ่านหนังสือ และเรื่องสั้น ถ้าสัมผัสแล้วก็จะเข้าใจคำตอบของคำถามข้างต้น ถอดหมวกคือเอาหมวกออกจากศรีษะเท่านั้นเอง อย่าไปคิดมาก วันนั้นผมถอดหมวกให้กับสุนัขตัวหนึ่งที่จะกัดผม เพราะมันไม่ชอบคนที่ใส่หมวก ตอนเกิดเหตุผมมีทางเลือกสองอย่าง คือฆ่ามันซึ่งเป็นทางเลือกเก่า กับทางเลือกที่น่าจะถูกกว่า และเป็นทางเลือกใหม่ คือยอมมัน นับเป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ผมถอดหมวกให้กับแรงกดดันภายนอกซึ่งบังเอิญเป็นสุนัข ผมถือเป็นเมตตาของฟ้าดิน [ READ MORE ]

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.