ร่ายรำในความมืด
ทุกวันที่เคลื่อนผ่าน
เราต่างร่ายรำตามจังหวะชีวิตของตน
เรามีความสามารถในการมองเห็น แต่รอบตัวนั้นกลับมีแสงเพียงน้อยนิด
เราร่ายรำไป โดยเห็นเพียงแค่เลือนลาง
แต่เรายังรับรู้ด้วยสัมผัส มือเคลื่อนผ่านอากาศ เท้ากระทบพื้น
จมูกยังได้กลิ่นฝน กลิ่นลมผสมกันไป หูยังได้ยิน
ความทรงจำยังคงหนุนสร้างตัวตน
แม้ไม่เห็นทางข้างหน้าได้ไกล
แม้ในความมืด คือความกลัว
แต่การร่ายรำในความมืดก็เป็นความพอใจได้
เริงระบำกลางความมืด
ร่างกายเย็นชืดหัวใจยังอุ่น
ปรับตัวให้ตรงใจได้สมดุล
กระโดด หมุน ร่อนคว้างอย่างเสรี
เพราะ