แรงดลบันดาล

ฮากุมิ  หญิงสาวที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์และความตั้งใจสร้างงานศิลป

“ภาพของยัยนั่นควรแขวนในพิพิธพัณฑ์
ไม่ว่าจะผ่านไป 100 ปี หรือ 300 ปี
ผลงานก็ยังมีชีวิตและเป็นที่จดจำไปตลอดกาล” โมริตะ

“อาจเป็นอย่างนั้น แต่..
เขาจะกลายเป็นคนที่ไม่เหลืออะไรเลย
ผลงานของฮากุ จะมีอยู่กี่ชิ้นที่หลงเหลือชื่อไว้
จะมีกี่ชิ้นที่ทำใหคนมีความสุข?
แต่ก็ไม่อาจหยุดมือได้
และหัวใจเขาอาจไม่ได้หยุดพักไปตลอดชีวิต
แล้วแบบนั้นเรียกว่าความสุขเหรอ” ฮานาโมโตะ

เวลามีเป้าหมายที่อยากให้ไปถึง
พลังการวาดภาพโดยไม่เห็นแก่ตัวก็จะสูญไป….
“วาดสิ่งที่ชอบ” “วาดอย่างเพลิดเพลิน” เป็นคำสวยหรู
…แต่ มันช่างยากเย็นเหลือเกิน…
ฮากุ

.

ทาเคโมโตะ ก็เป็นแค่วัยรุ่นชายสับสนธรรมดาๆ ที่ดันไปหลงรักฮากุ

สมัยผมยังเด็ก ขณะขี่จักรยานสีฟ้าคู่ใจ
ผมคิดว่า “ถ้าขี่ไปโดยไม่หันหลังกลับ จะขี่ไปได้ไกลแค่ไหนกันนะ”
ตอนนี้บางครั้งผมก็คิด ว่าสิ่งที่ผมต้องการพิสูจน์ มันคืออะไรกันแน่

…ไม่ไหว ทำไม สมองถึงว่างเปล่า
ได้ยินเสียงประหลาดในหัวตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
เสียงนี้ คืออะไร
อ๊ะ จริงด้วย มันคือ
เสียงของความว่างเปล่า

แล้วเขาก็ขี่จักรยานออกไปซื้อของโดยไม่หันหลังกลับ

พอลองตะโกนออกมา ในที่สุดก็เข้าใจ
ที่ตัวเองมองไม่เห็นอนาคต
ไม่รู้ว่าควรทำยังไงกับชีวิตตัวเอง
และทำไมถึงให้คำตอบตัวเองไม่ได้
…ทว่า
วันเวลาก็ยังผ่านไป อย่างไม่ปราณี

ฉันออกเดินทางมาทำไมตั้งแต่แรก?
และกำลังจะไปไหน?
ทำไมต้องวิ่งด้วย? ถ้าวิ่งต่อไปจะเจออะไร?
คำถามร้อยแปด ไร้ซึ่งคำตอบ
คืนนั้นทาเคโมโตะนอนไม่หลับ
จึงขี่จักรยานไปตามทางหลวงหมายเลข 6
เพื่อไล่ตามดวงจันทร์ และ GANDHARA(หมายถึงยูโทเปีย คนเขียน) ทั้งคืน

ไม่ว่าใคร ก็อยากไป
โลกที่แสนห่างไกล
ทำยังไงถึงจะไปถึงที่นั่นได้
ช่วยบอกฉันที

ทาเคโมโตะ

“พรุ่งนี้นายควรไปได้แล้วล่ะ
ยังไม่ไดคำตอบไม่ใช่เหรอ
ว่าจะปั่นไปได้ไกลขนาดไหน
ถ้านายมีเวลามานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
ฉันว่านายอย่ามัวอยู่ที่นี่เลย
วิ่งต่อไปจนกว่าจะพอใจเถอะ
เวลาลังเล ก็ลังเล เวลาวิ่งก็วิ่ง
คำตอบจะเป็นยังไงก็ช่าง
เพราะมันไม่มีตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
มันอยู่ที่เรา “ลองทำจนพอใจแล้วรึยัง”
เท่านั้นเอง”   หัวหน้าใหญ่

Read the rest of this entry »