ถ้อยคำคำหนึ่ง

กรกฎาคม 30, 2009 at 11:52 pm (เสพสิ่งสร้างสรรค์) (, , , )

ถ้อยคำคำหนึ่ง ว่ารักเธอ หวังว่าคงมีค่าพอ จะให้เธอหวนคืนมา
ไม่เคยฝันใฝ่ จะยึดเหนี่ยว รั้งให้เธออยู่ข้างกาย เพียงตั้งใจเห็นรอยยิ้มเธอ

คำรำพัน เพียงเบาๆ เว้าวอนเธอคืนมา มาสู้วงแขน สู่หัวใจ
จนปัญญา จะบอกความเป็นไป ในหนทางของเธอ บอกได้เพียง รักเธอห่วงเหลือเกิน (ญ.ร้อง)


ช.ร้อง
ถ้อยคำคำหนึ่ง คิดถึงเธอ หวังให้เธอยังเชื่อใจ ว่าลึกลงไปยังมีเธอ
หนทางที่ผ่าน ไม่ั้ตั้งใจ ไม่เคยจะคิดไกลห่าง เพียงหลงทาง อยู่กับความสับสน

คำรำพัน เพียงเบาๆ กระซิบว่ามีคนรอ คืนสู่วงแขนสู่หัวใจ
สิ่งต่างๆ ความเป็นไป ดูคล้ายควันเบาบาง ให้ความรักชี้ทางสู่ความหวัง


ช.ญ. พร้อมกัน
ให้ความรักชี้ทางสู่ความหวัง
อย่าให้วันเวลาที่เสียไป ทำลายความงดงาม งามเพียงใดหัวใจยังคงรับรู้
หลงทางไปแสนไกล ความรักนี้ยังคงอยู่
จะอยู่เพื่อเธอ กลับมาหา
จะอยู่เพื่อเธอ กลับมาหา
จะอยู่เพื่อเธอ กลับมา

Love Calling (Thai version)

Vocal : วิยะดา โกมารกุล ณ นคร และ พงษ์พรหม สนิทวงศ์

Artist  : Tawan

Album :  The PROmISE (2539-1996) Read the rest of this entry »

ลิงค์อ้างถึง 1 ความเห็น

Magical Sand Clock of Conversation

กรกฎาคม 26, 2009 at 9:53 pm (รำพึงรำพัน) (, )

นาฬิกาทราย

นาฬิกาทราย

คนที่ดูหนังเรื่อง Harry potter 6 คงจะจำนาฬิกาทรายเรื่องนั้นได้
เพราะมันจะช้าลง เมื่อบทสนทนา มีอรรถรส สำหรับผม
มันช่างเป็นเรื่องคมคายนัก เพราะมันแสดงความมหัศจรรย์ ดังมีเวทย์มนต์
ป่าวเลย นาฬิกาไม่ได้มหัศจรรย์ ผมหมายถึงบทสนทนาต่างหาก

บทสนทนาดั่งต้องมนต์ เกิดขึ้นได้จริง ผมสังเกตเห็นว่า หลายครั้งหลายหน
หลังจากเราสนทนากับใครคนนึงอย่างออกรสออกชาด เราก็รู้สึกรู้จักกันมากขึ้น
เปลี่ยนจากคนไม่ชอบกัน กลายเป็นเพื่อนรักกัน
เปลี่ยนจากคนไม่รู้จักกลายเป็นคนสนิท

ผมนิยามเอาเองว่า บทสนทนาที่กล้าแลกเปลี่ยนความรู้สึกนึกคิด
และพาเราเข้าไปต่างเข้าใจอีกฝั่ง มักเป็นบทสนทนาที่ดีเสมอ
เพราะมันมักพาเราเปิดประตูแห่งความเข้าใจตัวเองให้กว้างขึ้น

แต่ความจริง นาฬิกาทรายจะหยุดก็ต่อเมื่อมันได้สิ้นสุด
และหลายครั้งเราไม่อาจต่อเวลาให้มันเดินต่อ
เพราะมันได้เกิดขึ้น และทำงานตามที่ตัวเองต้องทำแล้วจากไป
ตามทางของมัน

เราก็ได้แต่เพียงเก็บเกียวอรรถรส และผลของมัน
หลังจากมันได้สิ้นสุดลง

ลิงค์อ้างถึง 5 ความเห็น

ท้องทะเลของกลุ่มหมวกฟาง

กรกฎาคม 10, 2009 at 1:39 am (คิดไปคิดมา) (, , , )

มังกี้ ดี ลูฟี่ ตัวการ์ตูนเอกในเรื่อง วันพีซ
มีความฝันจะไปให้ถึง วันพีซ สมบัติที่ล้ำค่าที่สุดแห่งท้องทะเล
แต่ลูฟี่ไม่ได้เดินทางคนเดียว ยังมีเพื่อนพ้องร่วมกลุ่ม ในนามกลุ่มหมวกฟาง
รวมทั้งหมด ถึงที่เขียน 8 ชีวิต(มั้ง) ซึ่งต่างความฝันกันไป
แต่ท่ามกลางทะเลแห่งการเดินทางอันกว้างใหญ่แล้วยาวนาน
ความฝันเพียงอย่างเดียวไม่อาจนำทางผ่านไปได้
แต่ต้องนำเอาความมุ่งมั่น ตั้งใจ และอดทนเข้ามาด้วย

ซึ่งผมรวมเรียกสิ่งนี้ว่า เจตจำนง

ในตอนหนึ่ง กลุ่มลูฟี่ ได้พบกับรองกับตันเรือ ผู้เริ่มต้นตำนานวันพีซ
และเป็นผู้พิชิตทะเล ทั้งกลุ่มสับสนและต้องถามคำถาม ที่คิดว่าจะไม่ได้คำตอบ
จนกว่าจะทำสำเร็จ แต่คำตอบกลับมายืนอยู่ตรงหน้า
แต่แล้ว ลูฟี่ ก็ตัดบทเรียกสติทุกคนกลับมาว่า
แท้จริงแล้วพวกเราไม่ได้เพียงอยากรู้คำตอบต่อทุกคำถามในโลก
แต่พวกเราอยากเป็นตัวคำตอบนั่นเองมากกว่า



ผมอยากพูดถึงเพื่อเปรียบเทียบความฝันของผู้คน
ผมอายุสามสิบแล้วหวังว่าคงไม่แก่เกินไปที่จะพูดถึงเรื่องความฝัน

ความฝันที่จะเป็นจริงขึ้นมาได้ ต้องถูกแปลเปลี่ยนเป็นเจตจำนง

เพราะเมื่อทะเลและคลื่นลม โหมกระหน่ำ หรือมีเกาะสวยงามน่าอยู่
ปลอดภัยน่าอิงอาศัย มาเหย้ายวนใจ ความมุ่งมั่นถึงพาผ่านไปได้
ความตั้งใจเท่านั้นถึงจะเท่าให้เราเข้าใจว่าอะไรที่เราต้องการ
นั่นแหละ ผมหมายความว่า ความฝันไม่อาจแปลเปลี่ยนเป็นเจตจำนงตรงๆได้หลอก
มันต้องการพิสูจน์ ทดสอบ และเปิดใจกว้าง มองดูเข้าไปในตัวเอง
และทั้งในความสำเร็จและล้มเหลวระหว่างทาง

แต่ในซันนี่ (เรือของลูฟี่) ถึงแม้เหมือนจะต่างคนต่างมีฝัน
แต่กลับยอมทุกอย่างเพื่อให้กลุ่มและพวกพ้องอยู่ด้วยกันและไปข้างหน้า
ด้วยกำลังไม่ใช่เพียงแค่สุดความสารถมารถ แต่ต้องทำให้ได้
เพราะไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง แต่ทำเพื่อพวกพ้อง

ความเข้มแข็งที่แท้จริงคือความเข้มแข็งเพื่อคนอื่น

ลูฟี่และลูกเรือต่างเชื่อ และผมว่า เออิจิโระ โอดะก็เชื่อ

แล้ว ผม กับ คุณ จะเชื่อไหม

เจตจำนง

เจตจำนง

ลิงค์อ้างถึง 2 ความเห็น