แรงดลบันดาล

หนังสือหลายเล่มบอกตรงกันว่า
การฟังทำให้เกิดปัญญา
หลายเล่มบอกว่า ผู้นำชั้นยอด ล้วนเป็นผู้ฟังชั้นเยี่ยม
ผมเชื่อ เชื่อเพราะว่า สาส์น ที่ถูกส่งออกมาเมื่อเราฟังนั้น
ทรงคุณค่า มันบอกถึงเรื่องราว ตัวตน ความเชื่อ วิธีคิด

แต่ผมก็ไม่ใช่ผู้ฟังที่ดีนัก

ผู้ฟังที่ดีเป็นอย่างไร ??

เพราะหลายครั้งการฟังจนจบก็ไม่ใช่คำตอบ
หลายครั้งเมื่อฟัง เราก็ต้อง รักษาจุดยืน เมื่อไม่เห็นด้วยและมีผลกระทบ

ถ้าคุณเป็น หัวหน้า การฟังจะทำให้คุณได้รับความไว้ใจ และได้รับรู้ปัญหาก่อนที่จะสาย
แต่จากประสบการณ์
ต้องเริ่มต้น จากการฟังปัญหา ปัญหา และ ปัญหา
ความอดทนต่อ สภาพกดดันของปัญหาสำคัญยิ่ง
การแสดงความเห็นอย่างมีหลักเป็นเรื่องจำเป็น

ขอให้พรุ่งนี้ผ่านไปได้ด้วยดี

“ความโกรธ                       ทำให้หูหนวกตาบอด
ความกลัว                         ทำให้เป็นอัมพาธ
ความเสียใจและหว้าเหว่     ทำให้อ่อนแอ”

ดนัย  จันทร์เจ้าฉาย
สำนักพิมพ์ DMG

เช้าวันนี้ผมเหลือบสายตาไปเห็น หนังสือเล่มหนึ่งที่วางนอนซ้อนอยู่ในกองหนังสือ
ชื่อว่า “จักรวาลในหนึ่งอะตอม” แม้เป็นหนังสือที่ค่อนข้างน่าเบื่อในเชิงวรรณศิลป์
และการเล่าเรื่องเรียบๆ ไปเรื่อยๆ กับเนื้อหาเกี่ยวกับความรู้ทางวิทยาศาสตร์
ทั้งจักรวาล อะตอม ฟิสิกส์ควอลตัม การแสวงหาความรู้ และจิตวิญญาณ

หน้าคอม ผมลองหา blog ที่ผมเคยพูดถึงหนังสือไว้  “เสียงเรียกจากหนังสือ”
เขียนไว้ 1 ปีก่อนหน้านี้พอดี  แม้ จักรวาลในหนึ่งอะตอม ผมจะบอกว่าน่าเบื่อยังไง
แต่ ก็เป็นหนังสือเล่มที่ทรงอิทธิพล ต่อผมในด้านมุมมองต่อ “ความจริง”
นั่นคือ ผมยังระลึกและหยิบมาใช้อยู่อย่างไม่ว่างเว้น

…………
ช่วงหลัง การอ่านหนังสือ เป็นไปอย่างรวดเร็วขึ้น
ผมค้นพบว่า  กระบวนการเรียนรู้ของผมนั้น ต้องเริ่มจาก Overview
และยังต้องเทียบเคียงเชื่อมต่อกับ ภาพกว้างที่ผมรู้จักด้วย
ทำให้เวลาผมอ่านหนังสือ ผมก็มาลองใช้
คือ แสกนหัวข้อเพื่อสร้างภาพขึ้นมาว่า  ในหัวข้อที่เขาจะพูดมันมีผังยังไง
มันแบ่งยังไง มันเชื่อมยังไง

พอเริ่มเห็นภาพ ก็เลือกเรื่องที่สนใจ หรือใช้ก่อนมาอ่าน ซึ่งก็ไม่ค่อยดีครับ
เพียงแต่ มันจำเป็น เพราะ ผมอ่าน ฮาวทูติดต่อกันมา ซัก 5 เล่มได้แล้วมั้ง
เพราะมันต้องใช้  อ่านไป ทำ Mindmap ไป เพื่อเอาไป present ให้เพื่อนๆฟัง

ผมตกหลุมอากาศทางอารมณ์
ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมจิตตก  เข้ามุมอับทางอารมณ์
หันไปทางไหน บรรยากาศก็ช่างมืดมัว

ราวกับว่า อาการนี้ครั้งแรก มันเกิดขึ้นมาผสมกับความอยากเท่ แบบนัวร์
เพราะในหนัง พระเอกอารมณ์เศร้า แบบบาดลึกมันเท่ห์นี่

แต่ตอนนี้มันไม่เท่ห์แล้ว มันอ่อนแอ
ผมมักใช้เวลาเช่นนี้แสวงหาทางออก อย่างเชื่องช้า
และสิ้นเปลืองชีวิต ราวกับคลานไปก็ไม่ปาน

คนนี้ผมเลือกที่จะประเทืองอารมณ์ด้วยการตามหา
หัวข้อ ข้อความ สร้างสรรค์อารมณ์  แล้วก็พบ

บุคคลที่ไม่พึงปรารถนา!

“ในห้วงยามนั้น มันคือโอสถอันวิเศษยิ่งกว่ายาอายุวัฒนะใด ๆ ที่ช่วยสมานบาดแผลในใจที่ขาดวิ่นของเขาให้ทุเลาลง”

ราวกับหินหล่นทับ  จิตใจอันขาดวิ่น  อันเกิดจาก

“…ความผิดร้ายแรงของข้าพเจ้าคือการเป็นคนหัวแข็ง ไม่ยอมทำตามคนอื่นที่ข้าพ เจ้าไม่เห็นด้วย…”

ด้วย  ภาพยนต์ และถ้อยคำที่เขาสื่อจาก ประสบการณ์ชีวิตอันขมขื่น ยากไร้ กลั่นมาเป็น ความเชื่อสุดหัวใจว่า

“…ข้าพเจ้าไม่ใช่คอมมิวนิสต์ หากเป็นปุถุชนคนหนึ่งที่รู้ว่า คนเราควรจะปฏิบัติต่อคนด้วยกันอย่างไร คอมมิวนิสต์ไม่ได้แตกต่างไปจากคนอื่น เมื่อเขาแขนขาด เขาก็เจ็บปวดเหมือน ๆ กับเรา และตายเหมือน ๆ กับที่เราตาย และแม่ที่เป็นคอมมิวนิสต์ก็เหมือนกับแม่ทั้งหลาย เธอร้องไห้เมื่อได้ข่าวว่าลูกชายของเธอจะไม่กลับบ้านเหมือน ๆ กับแม่คนอื่น ๆ ข้าพเจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นคอมมิวนิสต์ เพื่อที่จะรู้ซึ้งถึงสิ่งเหล่านี้…” (หน้า ๑๔๕-๑๔๖)

แต่ในขณะนั้น ผู้คนเห็นสังคมนิยมเป็นยาพิษ เป็นขยะร้าย ไม่มีส่วนดี และแทบไม่ยอมรับนับสถานะความเป็นมนุษยื

ใน ไทยก็ไม่ต่างจากอเมริกาแต่อย่างใด

ชาร์ลส์ สเปนเซอร์ แชปลิน [Charles Spencer Chaplin]  หรือ ชาร์ลี แชปปลิน
“ศิลปินผู้สร้างสรรค์ศิลปะที่ยิ่งใหญ่ให้กับวงการภาพยนตร์ในรอบศตวรรษ”

ไม่ได้เป็นเพียง ตลก ที่สนใจแต่เงินตราด้วยเสียงหัวเราะอย่างแน่นอน
ผมเคยดู หนัง ที่เอาชีวิตของเขามาทำ ตั้งแต่ยังเด็ก ก็ไม่เข้าใจ
แต่วันนี้ เข้าใจมากขึ้นมาก

อ้างอิงจาก หัวเราะร่าน้ำตาริน ธีรภาพ โลหิตกุล  onopen.com

True story is powerful
เรื่องจริงเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังจริงๆ ครับ