แหมมมมมม
พอเริ่มรู้ข่าว แน่นอนว่า นายจะกลับมา มท1 เราก็ระดมพรรคพวก ไปกระดิกต้อนรับ ถึงหน้าประตูเครื่องบิน
แต่ ที่เจ๋งไปกว่านั้น คนแถวคลองเตย บลัฟ บินไปรับที่ฮ่องกง เรียกว่า ทำคะแนนเต็มที่
ถ้าคุณ
ในยุคนี้
ถ้าคุณ อายุน้อย คุณเป็นคนไม่รู้เรื่อง ไม่มีสิทธิวิจารณ์ผู้ใหญ่ ไม่มีทางรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตอนคุณยังไม่เกิด ยังเด็ก
ถ้าคุณ มีตำแหน่งใหญ่โต แสดงว่า คุณใสสะอาด เป็นคนดี จะไม่ดีได้ไง ถ้าไม่ดี ไม่มาอยู่ตรงนี้หรอก(โว้ย)
ประวัติส่วนตัวก็ต้องดี เพราะผมรู้ดี จะมีใครมารู้ดีเท่าผม พวกคุณไม่รู้ไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์
.
.
.
ขอบคุณท่านนายกครับ ผมเพิ่งเข้าใจ อ้อ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง
ค่ำคืนอันเป็นนิรันดร์
เป็นคำเดียว กับชื่อเพลงที่ผมชอบมาก แต่ที่ยกคำนี้มา อยากพูดถึงอย่างอื่น
คุณคิดยังไงกับกลางคืน เมื่อคืน ผมสรุปว่า ผมชอบกลางคืนมากว่ากลางวัน
คิดย้อนไป พบว่า เวลาอารมณ์ สงบเยือกเย็นเป็นสุข ส่วนใหญ่เกิดในเวลากลางคืน
(อ้อ งั้นเราชอบเพราะว่าเรามีความทรงจำที่ดีเกี่ยวกับมันล่ะสิ)
แต่ยังไม่หมด ผมว่ากลางคืน มีคุณสมบัติใกล้ความเป็น นิรันดรอยู่ประการสำคัญคือ
คุณไม่อาจรับรู้ถึงเวลาได้ ด้วยบรรยากาศ จึงไม่มีกดเกณฑ์ ที่กลางวันมีตารางเวลาแน่นเอี๊ยด
ต้องเข้างานกี่โมง กินข้าวเช้า ล้างหน้าแปรงฟัน ข้าวเที่ยง เย็น เลิกงาน พอถึงกลางคืน
หิวก็ไปกิน เหนื่อยก็นอน หรือหาอะไรทำราวกับมันไม่มีวันสิ้นสุด จะรู้ก็จนกว่าโลกกลางวันมาเคาะเรียก
ด้วยแสงยาวเช้า หรือนาฬิกาที่บอกว่า ตี 4 แล้ว ยังไม่ได้นอนเลย
