ไม่มีอะไรจะเขียน
ไม่มีอะไรจะเขียน แต่อยากจะบ่นอะไรออกมาซักหน่อย
ไม่แม้แต่จะบอกว่า อารมณ์ว่างเปล่าจนไม่อาจเอ่ยถ้อยคำ
หรือ สับสนมากล้นด้วยถ้อยคำ จนจับอะไรไม่ได้
โรคร้ายไม่เคยรีรอที่จะซ้ำเติมผู้อ่อนแอ ป่วยไข้
เรื่องร้าย มักไม่เคยหยุดพักให้เราหายใจ ในยามร่วงหล่น
คำถามคือเราจะผ่านไปอย่างไร ผ่านไปอย่างไร…
Happy
เมื่อวานผมไปฟังสัมมนาหัวข้อ innovative marketng โดยมี ธนา เธียรอัจฉริยะ เป็น case หลัก กรณี happy brand
ที่กอบกูสถานการณ์อันย่ำแย่ของ Dtac ขึ้นมาได้
กลยุทธหลักที่ได้ผลมากที่สุด ก็คือ distribution ที่มาคิดใหม่ทำใหม่ แบบจ้าวตลาดไม่รู้ตัวและทำไม่ได้
ด้วยข้อได้เปรียบ ที่เป็นมวยรองบ่อน Under dog ผมขออธิบายคร่าวๆ นะครับ
ในตลาด pre paid (จ่ายก่อนใช้ทีหลัง) การกระจายเดิม พึ่ง ระบบยี่ปั้ว ซาปั้ว เป็นหลักผู้ติดต่อกับ ผู้ให้บริการ
เหมือนกันทุกเจ้า แต่เจ้าตลาดก็ย่อมได้เปรียบ คือได้ยี่ปั้วใหญ่สุด ครองตลาดเยอะสุด เงินมากสุด
แต่ tac ตัดสินใจเปลี่ยนให้เซลล์ วิ่งตรงไปหาตู้ขาย โดยให้ยี่ปั้วทำหน้าที่ distributor ตู้ได้กำไรมากขึ้น
เดิม มียี่ปั้วอยู่ 300 กลายเป็นตู้ขายย่อย 15,000 ตู้ ตัดยี่ปั้วให้ทำ distributor เหลือ 40 ราย แม้กระทั่งรายใหญ่สุดก็ตัด
เพราะพฤติกรรมตัดราคา
หลังจาก ผ่านไป 1 ปี 15,000 ตู้ เคยได้เจอเซลล์จาก tac เองอย่างน้อยตู้ละ 52 ครั้ง(แม้กระทั่งตู้เล็กที่สุดที่ปัตตานี)
กลยุทธนี้จึงประสบผล (ภายใต้แรงหนุนจาก กลยุทธอื่นๆแหละนะ)
สำหรับผม ใจความหลักของเรื่องไม่ใช้ กลยุทธ แต่เป็น หัวใจที่กล้าตัดสินใจ และไม่ลังเล ล้มเลิกกลางทาง
คุณลองคิดดู ว่า ระหว่าง 1 ปี ที่ไม่ได้ผล เซลล์ tac ต้องเดินพูดคุยกับตู้ย่อย 780,000 ครั้ง ด้วยเซลล์ 100 คน
ตัดสินใจว่า พรุ่งนี้คุณจะเลิกขายลูกค้า ที่ทำรายได้ 80% ขององกรณ์ทิ้ง เพื่อเสี่ยงกับทำเหลือ ว่าอนาคตที่ไม่รู้ว่าจะเพิ่มจริงไหม
ตัดสินใจเดินท่ามกลางแรงต้าน เซลล์ 100 คนที่เคย วิ่ง เดือนละ 3 ร้านเป็น 200 ร้าน และอยู่ท่ามกลางแรงต้านที่ยังไม่ได้ผลอะไรอยู่ 365 วัน
ผมว่าใจความของเรื่องนี้คือ ทัศนะคติที่พาเราผ่านวันเวลาอันมืดมิด ชั่วโมงอันดำมืด ชั่ววินาทีแห่งความลังเลที่จะเงื้อฟาดฟันความมืดที่อยู่ตรงหน้า
หรือจะเฝ้ารอ สวดอ้อนวอนให้แสงสว่างวิ่งเข้าหา
………. Happy
