แรงดลบันดาล

“เงียบ” ถูกเขียนบนกระดานในชั่วโมงเรียน รู้รอบรู้ลึก ตอนที่อาจารย์เดินเข้าห้อง
นักศึกษาในห้องต่าง งง ตระหนกว่า อาจารย์ระวี ภาวิไล ผู้นี้ตั้งแต่สอนมาไม่เคยมีท่าที
เชิงว่ากล่าวเช่นนี้มาก่อน

แล้วเสียงในห้องก็เงียบลงอย่างรวดเร็ว อาจารย์ยังคงนั่งหน้าห้องยิ้มน้อยๆ มองดูพวกเด็กๆ
หลายคนในห้องเริ่ม หลับตาทำสมาธิ ผมเองกลับเปิดตา อหังการ์คิดว่าตัวเองเข้าใจความเงียบนั้น

เวลาเดินไปเนิ่นช้า ความเงียบภายนอกยังดำเนินต่อไป แล้วเสียงก็ดังขึ้นจากลำโพง
“พวกคุณเคยเงียบกันจริงๆ หรือ”
ผมตาสว่าง เข้าใจขึ้นมา เข้าใจด้วยว่า ผมช่างโง่เขลา เพราะแม้ปากไม่ได้เปล่งเสียง แต่ในใจเสียงยังคงดังกึกก้อง