แรงดลบันดาล

............ช่างมันฉันไม่แคร์........ 

 กี่เช้าที่เราตื่น    กี่คืนที่เราฝัน
 กี่วันแห่งชีวิต    ใครลิขิตใครเขียน
 ช่างเหมือนดั่งเทียนเล่มน้อย

 หยาดฝนที่หล่นพรำ  หยดน้ำตาเจ็บช้ำ
 ตอกย้ำใจให้จำ        เจ็บจำและรอคอย...

 เช้ายันบ่าย            ย้ายลงเย็น
 ชีวิตความอยู่เป็น    เหมือนดั่งเล่นละคอน...
 ช่างมันฉันไม่แคร์...ช่างมันฉันไม่แคร์....ไม่แคร์อันใด.....

 กี่เท้าที่เราย่าง        กี่ทางที่เราเดินไป
 กว้างไกลสุดขอบรุ้ง  พรุ่งนี้คงจะเห็น
 คนก็เป็นอย่างนี้...

 เมื่อหิวก็อยากกิน    ด้วยลิ้นอันกระหาย
 ด้วยกายอันต้องการ  จากงานที่ลำเค็ญ

 เห็นกันอยู่      รู้ทุกคน
 บางครั้งเราสับสน  ไร้แม้แต่คนเข้าใจ
 ช่างมันฉันไม่แคร์...ช่างมันฉันไม่แคร์....ไม่แคร์อันใด.....

 ...............
ไม่แคร์อันใด...