แรงดลบันดาล

The Sound of Silence – Simon & Garfunkel

Hello darkness, my old friend
I’ve come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence

In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone
‘Neath the halo of a street lamp
I turn my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence

And in the naked light I saw
Ten thousand people maybe more
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never shared
No one dared
Disturb the sound of silence

“Fools,” said I, “you do not know
Silence like a cancer grows
Hear my words that I might teach you
Take my arms that I might reach you”
But my words like silent raindrops fell
And echoed in the wells of silence

And the people bowed and prayed
To the neon god they made
And the sign flashed out its warning
In the words that it was forming
And the sign said “The words of the prophets are written on the subway walls
And tenement halls
And whispered in the sound of silence

สวัสดีความมืดเพื่อนเก่า
เรามาทักทายกันอีกหน
ภาพฝันคืบคลานมาอย่างแยบยล
เมล็ดพันธุ์ฝันหล่นฝังในจินตนาการ

ยังคงอยู่อย่างนั้น
เสียงแห่งความเงียบงันยังขับขาน
เดินลำพังในฝันอันเนิ่นนาน
ผ่านถนนแคบแอบแสงสลัวจากเสาไฟ

ห่อห่มตัวหนีห่างความหนาวชื้น
ยืนตะลึงจากแสงวาบสว่างไสว
แยกคืนและคั่นวันออกไป
และนั่นไงสัมผัสเสียงอันเงียบงัน

ผู้คนมากมายภายใต้แสงอันว่างเปล่า
ได้ยินคำบอกเล่าโดยไม่หัน
เสวนาโดยไร้คำพร่ำรำพัน
ไม่ปันเสียงประพันธ์เพลงบรรเลงใจ

ไม่มีใครกล้าส่งเสียงผ่านเสียงเพรียก
ฉันกู่ก้องร้องเรียก “ผู้ไม่รู้อะไร จะโง่ไปถึงไหน
ความเงียบงันดั่งมะเร็งกำเริบเติบโตไป
จับมือฉันไว้ ตั้งใจฟัง อาจสอนคน”

คำฉันคล้ายสายฝนหล่นเพียงแผ่ว
ดั่งเสียงแก้วหล่นร่วงจากเวหน
สะท้อนเสียงก้องกังวานผ่านเวียนวน
ไม่ผ่านพ้นห้องแห่งเสียงอันเงียบงัน

ผู้คนก้มลงกราบกล่าวภาวนา
ต่อหน้าพระเจ้าเขาสร้างฝัน
วาบแห่งแสงสัญลักษณ์จักเตือนกัน
คำแห่งความหมายนั้นหาได้จากที่ใด

ความรัักความหมายนั้นหาได้ในทุกที่
ขอแค่มีดวงใจที่เปิดไว้
บนท้องถนนหรือในห้องมองออกไป
มีอยู่ในเสียงกระซิบเพลงบทแผ่วอันเงียบงัน

แปลโดยคุณณต ดูได้ที่นี่
แปลได้ยอดเยี่ยมและงดงามมาก ขอบคุณนะครับ

Pual Simon แต่งและร้องเพลงนี้ ตั้งแต่ปี 1964 แต่มาโด่งดังในปี 1966
และยังมาเป็นเพลงประกอบหนัง the Graduate (1967) (ไม่ได้ดูครับ)
ถูกใช้อีกในหนังเรื่อง WATCHMEN(2009) ฉากงานศพของ the COMEDIAN
ราวกับจะบอกถึงเสียงแห่งความเงียบที่ค่อยๆ ดังขึ้นในจิตใจของเหล่าฮีโร่ที่ถูกปฏิเสธ
ว่าความปรารถนาที่คิดว่าสวยงาม และดีงามของพวกเขาก็ได้แต่เพียงดังอยู่ในความเงียบ

Read the rest of this entry »

ปกติหนังรักไม่มีภาคต่อนะ(อย่างน้อยก็เท่าที่ผมจะนึกออก)
แต่มีอยู่เรื่องนึงที่มีภาคต่อ

Before Sunrise (1995)  และ Before Sunset (2004)

หนังรักภาคต่อที่ใช้ นักแสดง คนเดิม ที่สร้างห่างกัน 9 ปี

Ethan Hawkes ที่รับบท Jesse กับ Julie Delphy ที่เล่นเป็น Celine
และผมก็เคยดูทั้งสองเรื่อง แต่ดูไม่ตลอดลอดฝั่งซักเรื่อง
แต่ก็ไม่ลืมทั้งสองเรื่อง จะเรียกว่า spoil ไหมถ้าจะบอกว่า
เป็นเพราะ สองเรื่องนี้มีการนำเสนอความรักที่ต่างแปลก

คือตลอดเรื่องเกิดในช่วงหนึ่งวัน และทั่งคู่ก็เดินพูดคุยกันไปเรื่อยๆ
เพียงคุยกันไปเรื่อยๆ พวกเขาก็รักกัน สัญญาว่าหกเดือนให้หลังจะมาเจอกัน

แต่ความจริงเขามาเจอกัน 9 ปีให้หลัง ที่ต่างคนต่างชีวิตเปลี่ยนไปแล้ว
แต่ก็ยังมาแลกเปลี่ยนชีวิตกันได้อีกครั้ง

ทำไม? แล้วคุณเชื่อไหม?

ผมคิดถึงหนังสองเรื่องนี้หลังจากที่ผมอ่าน

หลังอาน ของ บินหลา

ในตอนที่ไปพบกับเพื่อนสมัยอนุบาลที่ไม่เจอกันเลย 20 ปี
แต่เป็น 20 ปีที่ยังจำชื่อตัว และ ชื่อพ่อ กันได้
แล้วเขาก็ไปพบกันที่ลาวด้วยความบังเอิญ ราวฟ้ากำหนดอย่างยิ่ง
(ที่แน่ๆ ไม่ใช่แค่เดินผ่านกัน แล้วก็ “อ้าว นี่…. พ่อชื่อ..”  )

สองคนนี้เขาไม่ได้สัญญาว่าจะมาเจอกันอีก
ทั้งยัง ไม่น่าจะเป็น love story อย่างที่ความหมายโดยทั่วไปจะให้ไว้
แล้วเขาคุยอะไรกัน?
ซึ่งผมไม่รู้แน่ แต่เขาเขียนไว้ว่า

ยี่สิบปีที่ต่างคนต่างมีเส้นทางเป็นของตัว…
ยากที่จะอธิบายว่าชีวิตเกิดอะไรขึ้น ..

บางทีเห็นผลในการไม่อธิบายต่อผู้อื่น ก็เป็นเพราะกระทั่งตัวเอง
ยังไม่อยากอธิบายให้ฟัง เรามีเรื่องเศร้าเรื่องขมมากมายที่ใช้
เสียงหัวเราะกลบเกลื่อนไปวันๆ

แต่กับเธอ ข้าพเจ้ารู้สึกว่าหลังจากเดินทางมาแสนไกลเหน็ดเหนื่อย
ได้มาเจอเรือนไม้ร่มเย็น และสนิทใจพอที่จะวางใจ
ใต้เงาไม้นั้นข้าพเจ้าทอดตัวนอน หลับตา

…แต่เรื่องราวอัดอั้นทั้งหลายกลับหลั่งไหลออกมาเหมือนน้ำหลาก
กรากเชี่ยวในฤดูฝน …. คือการสารภาพบาปที่สั่งสมตลอดชั่วอายุ

คุณเคยไหม เคยจากใครซักคนในวัยวันบริสุทธิ์ เมื่อกลับมาเจอกัน
สายตาของเขาบอกว่าคุณยังเหมือนเดิม สายตานั้นทำให้คุณอบอุ่น
แต่ก็ละอายในเวลาเดียวกัน ถ้าโลกนี้มีใครซักคนที่คุณไม่ต้องการโกหก
ใครคนนั้นกคือเธอ ผู้ รู้จัก คุณในสภาพความเป็น เด็กดี

…ข้าพเจ้าร้องไห้เหมือนเด็กๆ โดยมีเด็กอนุบาลอีกคนหนึ่งนั่งฟังอย่างเห็นใจ
แม้ว่าหลายเรื่องไม่เข้าใจ

เด็กอนุบาลบนสะพานมิตรภาพ : หลังอาน : บินหลา สันกาลาคีรี

ผมเชื่ออย่างนึงว่า การได้พูดคุยกัน เป็นช่องทางสำคัญอันนึงที่ทำให้คนสนิทกันได้
ผมว่าเรื่องนี้เป็น เรื่องรัก นะ ผมคงเรียกว่า Conversation : Love story

ฮากุมิ  หญิงสาวที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์และความตั้งใจสร้างงานศิลป

“ภาพของยัยนั่นควรแขวนในพิพิธพัณฑ์
ไม่ว่าจะผ่านไป 100 ปี หรือ 300 ปี
ผลงานก็ยังมีชีวิตและเป็นที่จดจำไปตลอดกาล” โมริตะ

“อาจเป็นอย่างนั้น แต่..
เขาจะกลายเป็นคนที่ไม่เหลืออะไรเลย
ผลงานของฮากุ จะมีอยู่กี่ชิ้นที่หลงเหลือชื่อไว้
จะมีกี่ชิ้นที่ทำใหคนมีความสุข?
แต่ก็ไม่อาจหยุดมือได้
และหัวใจเขาอาจไม่ได้หยุดพักไปตลอดชีวิต
แล้วแบบนั้นเรียกว่าความสุขเหรอ” ฮานาโมโตะ

เวลามีเป้าหมายที่อยากให้ไปถึง
พลังการวาดภาพโดยไม่เห็นแก่ตัวก็จะสูญไป….
“วาดสิ่งที่ชอบ” “วาดอย่างเพลิดเพลิน” เป็นคำสวยหรู
…แต่ มันช่างยากเย็นเหลือเกิน…
ฮากุ

.

ทาเคโมโตะ ก็เป็นแค่วัยรุ่นชายสับสนธรรมดาๆ ที่ดันไปหลงรักฮากุ

สมัยผมยังเด็ก ขณะขี่จักรยานสีฟ้าคู่ใจ
ผมคิดว่า “ถ้าขี่ไปโดยไม่หันหลังกลับ จะขี่ไปได้ไกลแค่ไหนกันนะ”
ตอนนี้บางครั้งผมก็คิด ว่าสิ่งที่ผมต้องการพิสูจน์ มันคืออะไรกันแน่

…ไม่ไหว ทำไม สมองถึงว่างเปล่า
ได้ยินเสียงประหลาดในหัวตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
เสียงนี้ คืออะไร
อ๊ะ จริงด้วย มันคือ
เสียงของความว่างเปล่า

แล้วเขาก็ขี่จักรยานออกไปซื้อของโดยไม่หันหลังกลับ

พอลองตะโกนออกมา ในที่สุดก็เข้าใจ
ที่ตัวเองมองไม่เห็นอนาคต
ไม่รู้ว่าควรทำยังไงกับชีวิตตัวเอง
และทำไมถึงให้คำตอบตัวเองไม่ได้
…ทว่า
วันเวลาก็ยังผ่านไป อย่างไม่ปราณี

ฉันออกเดินทางมาทำไมตั้งแต่แรก?
และกำลังจะไปไหน?
ทำไมต้องวิ่งด้วย? ถ้าวิ่งต่อไปจะเจออะไร?
คำถามร้อยแปด ไร้ซึ่งคำตอบ
คืนนั้นทาเคโมโตะนอนไม่หลับ
จึงขี่จักรยานไปตามทางหลวงหมายเลข 6
เพื่อไล่ตามดวงจันทร์ และ GANDHARA(หมายถึงยูโทเปีย คนเขียน) ทั้งคืน

ไม่ว่าใคร ก็อยากไป
โลกที่แสนห่างไกล
ทำยังไงถึงจะไปถึงที่นั่นได้
ช่วยบอกฉันที

ทาเคโมโตะ

“พรุ่งนี้นายควรไปได้แล้วล่ะ
ยังไม่ไดคำตอบไม่ใช่เหรอ
ว่าจะปั่นไปได้ไกลขนาดไหน
ถ้านายมีเวลามานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
ฉันว่านายอย่ามัวอยู่ที่นี่เลย
วิ่งต่อไปจนกว่าจะพอใจเถอะ
เวลาลังเล ก็ลังเล เวลาวิ่งก็วิ่ง
คำตอบจะเป็นยังไงก็ช่าง
เพราะมันไม่มีตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
มันอยู่ที่เรา “ลองทำจนพอใจแล้วรึยัง”
เท่านั้นเอง”   หัวหน้าใหญ่

Read the rest of this entry »