วรรณกรรมหลีกหนี-Maturity ของสังคม
Escape Literature คือ หนังสือที่ทำให้ผู้อ่านหลุดจากโลกแห่งความเป็นจริง
เข้าไปอยู่ในโลกของความฝันที่มีสีสันและความสนุกสนาน
ในไทยวรรณกรรมประเภทนี้เกิดขึ้นมากในช่วงเผด็จการอันยาวนาน ป. สฤษ ถนอม ประพาส
ถึงแม้ในเชิงจำนวน อาจมีวรรณกรรมตีแผ่สังคม หลายเล่มก็กลายเป็นหนังสือต้องห้ามไป
พูดให้ชัด เป็นเรื่องที่คนในสังคมนั้นไม่มีทางเป็นไปได้ แต่ไม่ทางออกไปไหน ใช้เรื่องเหล่านี้เพื่อ
หาความสุขชั่วคราว ประเภท เป็นเด็กบ้านนอก จนๆ แร้งแค้น ก็ต้องมีปานแดง เป็นลูกเจ้าคุณปู่
เรียกให้ไปรับมรดก อย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร หรือไม่ก็ต้องมีชายกลางมารัก
ถ้าเป็นท่านชายอยู่แล้ว ก็ไม่ต้องทำมาหากิน เพราะรวยซับซ้อนอยู่แล้ว
เช่น บ้านทรายทอง …. (จำได้อันเดียว) อีกแบบก็คือ พลนิกรกิมหงวน
เพชรพระอุมา
ทำใจให้เป็นกลางจะพบว่า ละครไทยก็มีพัฒนาการทางด้านบท และความสมจริงมากขึ้น
ตอนนี้เขาเหล่านั้นมีงานทำ (แต่ก็ไม่มีเรื่องในการทำงานจริงจังหรอก)
ถ้าเป็นเรื่องใหม่ๆ ก็จะมีฉากในกองถ่าย ซึ่งผมเดาเอาว่าง่ายต่อการเก็บข้อมูล
ทำให้พระเอกนางเอก ซึ่งเป็นดาราอยู่แล้ว กลายเป็นดาราซ้อนดาราเข้าไป
ด้านหนังสือเอง กลับมีพัฒนาการเรื่องความหลากหลาย และความลึกซึ้ง
แต่ถึงตอนนี้ มันก็ไม่สามารถเข้าถึงคนกลุ่มใหญ่ได้อีกแล้ว
เท่าที่ผมรู้ ทุกสังคมต่างต้องการการเรียนรู้ ที่หมายถึงการเรียนรู้ของสังคมจริงๆ
ไม่ได้หมายถึงระดับเฉพาะคนแต่อย่างใด
เช่นเหตุการณ์สงกรานต์ปีที่ผ่านมา เราก็ได้รู้ว่า สลายการชุมนุมก็เป็นเรื่องที่ทำได้ ต่อจากนี้
การชุมนุมก็ต้องเรียนรู้ที่จะไม่ล้ำเส้นต่อไป
แต่สังคมยังมีหัวข้ออีกมากที่ยังต้องเรียนรู้
จบเลยแล้วกันง่วงมากแล้วครับ
….
